Bolivia, Reisdagboek avonturen, Zuid-Amerika

Bolivia // Een bezoekje aan de amazone

Reisdagboek – Bij de amazone denkt men vaak gelijk aan Brazilië. Maar de amazone beslaat meer dan alleen Brazilië, het is namelijk verspreid over 9 verschillende landen in Zuid-Amerika. Zo ook Bolivia, waar wij een bezoekje hebben gebracht aan dit bijzondere stuk natuur in de wereld. Wees voorbereid op een lang verhaal met fantastisch foto’s uit eigen hand.

Vliegen met een militaire maatschappij

Na om 5 uur ’s ochtends opgehaald te zijn arriveerden we al om 0530 op het vliegveld, terwijl in het hostel gezegd werd dat de rit 45 minuten tot een uur zou duren! De chauffeur had er een race spelletje van gemaakt op de nu nog bijna lege snelwegen en zo waren we dus in ieder geval op tijd op het militaire vliegveld, waar veel soldaten met geweren aan de hand rondliepen. We vliegen namelijk met TAM, Transporte Aeroporte Militaire. Een militaire maatschappij. Na ingecheckt te hebben moesten we naar een zaaltje toe lopen waar we moesten wachten op het vliegtuig. Tijdens het wachten raakten we in gesprek met een Nederlands stel dat ook op rondreis was door Zuid-Amerika en we hebben aardig wat informatie uitgewisseld omdat we allebei de tegengestelde richting op reizen.

De enige echte drugscontrole

Toen was het tijd om iets te gaan doen, we moesten allemaal onze handbagage in een lijn leggen. Wij dachten zelf dat dit was om aan te geven wanneer je naar het vliegtuig mocht, een soort wachtlijn maken (dit hebben we namelijk in andere landen wel eens gezien op de busstations). Het bleek echter om een drugscontrole te gaan, maar de drugshond had er niet zoveel zin in en het duurde dan ook even voordat de hond eindelijk wat ging doen. Bart zat tijdens deze commotie weer eens op zijn favoriete plek en heeft er weinig van meegemaakt, terwijl bij Michelle de zweetdruppels over de rug liepen, Michelle staat namelijk bekend om haar pillen vervoer zoals we al eerder bij de grens met Argentinië en Chili hebben meegemaakt. Na de controle waarin alles goed was en geen drugs of andere dingen gevonden was mochten we het vliegtuig in, over de landingsbaan lopend naar het trappetje en hup het kleine vliegtuig in.

De vlucht richting de amazone

Het uitzicht vanuit het vliegtuig was werkelijk waar “Amazing”, alleen had Michelle heel erg last van haar oren en Bart met zijn zwakke oren had natuurlijk weer eens nergens last van… Uiteindelijk zijn we dan toch na een redelijk rustige vlucht aangekomen in Rurrenabaque. Wat een andere plaats was dit! Meteen zagen we de jungle bergen vol met bossen en was het broeiend warm. Even iets anders dan het hoog liggende La Paz met de koude nachten. Het vliegveld in Rurrenabaque moet je niet als iets groots voorstellen, het was een simpel betonnen gebouwtje met een detectiepoortje en wat banken, meer is het niet. Uiteindelijk werden we gedropt bij ons hostel door een taxichauffeur die al voor ons klaar stond vanuit het hostel en hebben we even heerlijk gerelaxt en even bijgekomen van de vlucht. In onze taxi zaten ook nog wat andere mensen, maar die werden naar een andere hostel gereden.

Rondje Rurrenabaque

Na wat te hebben bijgeslapen, het hostel verkend te hebben en onze buiken gevuld te hebben met wat vette versnaperingen, zijn we eropuit gegaan om het stadje Rurrenabaque te verkennen en om onze tour voor de volgende dag naar de Pampa’s te boeken. Na wat rondgelopen te hebben vonden we eindelijk de touroperator waar we wilden boeken, Escorpion. Eenmaal binnen werden we vriendelijk ontvangen door Boliviaanse dames die alleen geen Engels spraken en er werd een man van buitenaf gehaald die ons moest helpen. Ook hij was een vriendelijke man en legde alles uit wat we zouden gaan doen, wat we nodig hadden en we maakten en goede prijs afspraak. De volgende morgen moesten we om 0830 bij het kantoor zijn!

Op schoenenjacht

Na de boeking zijn we nog wat rondgelopen en ging Bart op zoek naar schoenen aangezien die van hem helemaal versleten waren tot gaten in de zolen aan toe. Veel schoenenzaken hadden zijn schoenmaat niet (ze hebben maximaal 43 in Bolivia), maar uiteindelijk vonden we bij een 2dehands schoenenwinkel maat 45. Bart probeerde nog over de prijs te onderhandelen, maar de verkoper bleef bij zijn prijs en was niet zo gediend van afdingen. Bart heeft ook nog een nieuwe hoed gekocht aangezien hij zijn vorige in de bus in Argentinië had laten liggen. Gelukkig kon hij hier wel afdingen, een bedrag van – €0,60 en wat was hij trots! ’s Avonds hadden we een heerlijke BBQ in het hostel en hebben we weer nieuwe leuke mensen ontmoet. Nog een biertje en een beetje poolen en hop naar bed, de volgende dag vroeg weer op voor de Pampa’s. We gaan de echte amazone in. Spannend!

Verzamelen voor de amazone!

De volgende dag stonden we om 08.30 uur bij de touroperator. Er was afgezien van de aardige dames van de dag ervoor niemand anders te zien. Wij bleven maar wachten en wachten en werden al een beetje nerveus. Er kwamen locals binnen, maakten een praatje en gingen weer weg. Maar nog steeds geen tourguide, jeep of andere backpackers te bekennen. Uiteindelijk werd ons medegedeeld dat andere reizigers van het vliegveld gehaald werden met vertraging en dat we nog eventjes moesten wachten. En daar was dan eindelijk de Jeep met 3 reizigers er al in. Een Duits stel van onze leeftijd en een Zuid-Koreaan die KorEngels sprak. Wij werden ook in de jeep geladen en zo reden we naar 2 andere hostels waar we nog 4 mensen zouden gaan ophalen. Er kwam een Chileens stel in de Jeep die alleen Spaans spraken met wat losse woordjes Engels en een Nederlands stel. En toen begon de hobbelige bonkende rit van 3 uur naar de plek waar we op de boot zouden stappen. Onderweg veel mooie dingen gezien en Bart zag vooral veel moois aan de binnenkant van zijn ogen aangezien hij de beste plek had op de bijrijdersstoel terwijl de rest lekker knus achterin zat.

Wat zien we daar nou?

Officieel liepen we wat achter op de tijd vanwege de vertraging maar onze chauffeur had ook Boliviaans bloed en daar hoort scheuren bij. En zo waren we op tijd bij de lunchplek. Want vlak voordat we bij de “haven” zouden aankomen waar we in onze boot zouden stappen hadden we eerst nog even een lunch. Na onze buikjes vol te hebben gegeten gingen we 5 minuten verder rijden om bij de “haven” aan te komen. De haven was niet meer dan een plaats waar de bootjes zo het land op kwamen. Geen steiger, niets. Dat was ook niet nodig want het waren gemotoriseerde kano’s voor maximaal 11 personen. Toen we aan de kade stonden zagen we gelijk al iets bewegen in het water en het bleken de roze rivierdolfijnen te zijn. Dat was echt even een kippenvel momentje! Het duurde even met uitladen van de Jeep en uitvinden wie nou onze gids was (aangezien er best wel wat mensen op tour gingen die dag) konden we uiteindelijk de kano instappen en vertrokken we op een 3 uur durende tocht naar onze lodge toe.

Schildpadden, vogels, kaaimannen en doodshoofdaapjes

Onderweg zagen we de eerste dieren; schildpadden en de eerste kaaimannen aan de rand van het riviertje liggen. Zien we ze echt? Nou en of! En de gids stuurde de boot recht op de kaaimannen af!  Dat was best wel even beangstigend, vooral wanneer de kaaiman plots weg zwom! Tijdens de tocht zagen we ook vele mooie, bijzondere vogels. Sommigen hadden heel veel verschillende kleuren en sommigen waren juist weer heel erg beschut gekleurd waardoor je ze bijna niet kon zien! Op en gegeven moment stopte de gids de motor van het bootje en voer hij rechtstreeks op een struik af. Motorpech? Wat bleek nou, hij hoorde er doodshoofdaapjes in! Ondanks de herrie van de motor kon hij de aapjes horen! We gingen met boot en al de struik in en al gauw kwamen ze tevoorschijn. Eerst in de struik zelf en daarna kwamen ze de boot opgerend en gingen ze op onze hoofden zitten! Wat een leuke aapjes zijn dat. Spontaan verliefd, we zouden ze bijna mee naar huis willen nemen. Maar aangezien het wilde dieren zijn hebben we ze toch maar achtergelaten.

Gebouwen op palen

Uiteindelijk kwamen we na nog meer moois te hebben gezien bij onze slaapplek aan en het viel ons gelijk op dat alles op palen stond. Ze moeten in de Pampa’s alles wel op palen bouwen aangezien het gebied daar vaak overstroomt, gelukkig hadden wij daar geen last van! En vonden we het ook niet erg dat het op palen stond met alle dieren die er kunnen lopen.. Het was alleen wat lastig klimmen af en toe waardoor Michelle bij aankomst uit haar broek scheurde.. Laat dat nou ook is de enige broek zijn die ze mee had naar de amazone.. Na gesetteld te zijn, de omgeving een beetje verkend te hebben en weer eens wat gegeten te hebben was het tijd voor de volgende activiteit.

Wauw wat een zonsondergang

We gingen naar een andere plek toe om de zonsondergang te zien. We kwamen aan bij een hoog houten huisje op palen en vanaf de tweede verdieping hadden we prachtig uitzicht over het groene landschap en de zon. Er zwom nog een kaaiman door het water en ineens hoorde we naast ons in de boom geluid. De leuke kleine doodshoofdaapjes waren er weer. Daarnaast zagen we het Nederlandse stel weer die we op het vliegveld hadden ontmoet.

Muggen, muggen en ja muggen

En daar waren ineens de miljoenen miljarden muggen. Echt overal! Je voelde ze gewoon prikken. Bedekt in kleding en lagen deet probeerde we te ontkomen aan de muggenbeten. Gelukkig verzekerde de gids ons dat de laatste gevallen van dengue, zika, malaria etc. al jaren geleden waren. Maar we kunnen je verzekeren zelfs dan zijn die zwermen muggen om en rond je niet heel prettig, zeker niet met het eten. Je voelt ze letterlijk prikken. Na het eten gingen we in het donker nog een keer de boot in. Vragen om nog meer moeilijkheden, uh muggen. Maar we hoopten dat de wind ze een beetje weg zouden blazen. We gingen namelijk op zoek naar de rode kaaiman ogen. Gewapend met zaklampen schenen we langs de waterkanten. De kaaimannen waren wat verstopt maar we hebben zeker wat rode ogen gespot. De rode ogen komen van de weerkaatsing van de zaklamp op de ogen. Erg apart!

Wat een magisch moment

Op de terugweg stopte onze gids af en toe de boot, motor uit, monden dicht en alleen maar luisteren. Wat je dan hoort is bijna niet te beschrijven, wat een magisch moment! We hoorden de amazone zich klaarmaken om te gaan slapen. Toen we samen terugliepen naar onze slaapplek zagen we vlakbij ons ineens twee capibara’s (de mega grote knaagdieren) lopen. Verderop lag er ook ergens een kaaiman in de bosjes. We waren blij met het pad op palen, zodat de kans kleiner was dat ze in ons slaapverblijf zouden komen. Daarnaast vonden we nog een verrassing bij de badkamer; overal kikkers! Ja we blijven in de amazone.

Vroeg op voor een zonsopgang

De volgende dag was het vroeg, erg vroeg. Half 6 stonden we klaar om te vertrekken voor de zonsopkomst. Maar er was één probleempje; onze gids was nergens te bekennen.. Uhm ja, en nu? Grapje? We begonnen hem te roepen en met moeie ogen kwam hij tevoorschijn. Gelukkig! En zo gingen we op pad.  We gingen naar een plek waar we de lucht zagen opkleuren vanwege de zon die opkwam. Helaas was de plek iets verkeerd om de zon zelf te zien, maar de lucht was al prachtig. Daarnaast hoorden we alle dieren ontwaken. En hoorde we het enorme lawaai van de brulapen die we helaas niet konden zien. Wat een prachtige plek, en dan namen we de muggen maar even voor lief. Terug bij de lodge ging de ene helft nog wat slapen en de andere helft een kaartspelletje spelen tot het ontbijt klaar stond.

Zonsopgang-Pampas-Amazone-Bolivia

 

Een spannende tocht

Na het ontbijt was het tijd om ons klaar te maken voor een spannende wandeling. Aangezien Michelle een gat in haar broek had en veel te bang was dat er beestjes in zouden kruipen besloot ze maar 2 lagen aan te doen door een legging onder haar broek aan te trekken. Minder kans op muggen  en andere steekbeesten zou je zeggen. Maar niets was minder waar bleek achteraf! Tijdens de wandeltocht konden we mogelijk anaconda’s zien. We liepen op te grote of te kleine kaplaarzen die niet helemaal waterdicht waren. We liepen door hoog gras, moeras, blubber en zakte af en toe tot onze knieën weg in het water. Onze sokken waren in iedergeval niet meer droog. Het eerste waar Bart aan dacht bij het woord “Anaconda”, was een liedje van Nicky Minaj en hij heeft dit liedje dan ook de hele tijd gezongen! Helaas hebben we geen anaconda’s gezien tijdens de wandeltocht (Misschien door Bart z’n mooie gezang). En eigenlijk vonden we het ook helemaal niet zo erg, de anaconda hoort namelijk tot de familie van de reuzenslangen. Maar we hebben wel een Kaaiman gezien die zijn/haar nest beschermde. Wij hadden moeite om het dier te zien, maar de gids zag hem moeiteloos ondanks dat de Kaaiman ontzettend goed gecamoufleerd was! En heel veel soorten vogels. Tijdens de tocht zijn we ook nog een stukje bos ingelopen waar de gids vertelde over de helende werken van sommige bomen en aten we verse vruchten van de grond, verser konden we het niet krijgen! Na  een kleine pauze liepen we verder op zoek naar anaconda’s, maar helaas bleef ook tijdens de terugtocht het zien van een anaconda uit.

Een duik in de rivier

Eenmaal terug bij de lodge hadden we wat tijd voor ons zelf. De Duitse jongen wilde graag het water in naast de lodge. Na honderd keer aan de gids te hebben gevraagd of het echt veilig was besloot Michelle ook mee te gaan. Spannend maar een gave ervaring om gewoon de rivier in te duiken. De stoerste van de groep! Maar ze hebben alle lichaamsdelen nog. We kregen we na de lunch  een verrassing. Door een ongeluk van de zoon van een kok uit een van de andere kampen moest onze gids verhuizen naar dat kamp omdat hij ook een kok was. Hierdoor kregen wij een andere gids. Hij leek er iets minder zin in te hebben maar vooral aandacht te hebben voor zijn vriendinnetje die kok was bij ons. Maargoed we maakte er het beste van. En hij ging mee op onze volgende activiteit: Piranha’s vissen! Alle piranha’s die groot genoeg waren om opgegeten te worden zouden we houden en op de bbq doen!  Aan de ene kant klonk dat heel vreemd, maar aan de andere kant toch ook wel weer heel lekker! De vorige avond bij de zonsondergang kijken hadden we het Nederlandse stel van het vliegveld ontmoet en zij hadden toen al gevist op piranha’s en zij hadden 8 piranha’s in hun boot liggen. Met dit in ons achterhoofd gingen we met volle moed de kano in.

Piranha’s vissen

De eerste spot was werkelijk waar een plaatje, hele mooie natuur en de zon stond precies goed, niet te branderig maar ook geen koude schaduw! Klein stukje biefstuk om het haakje en hop de haak in het water gooien. Al gauw voelden we allemaal dat er flink gebeten werd aan de stukjes vlees en iedereen trok dan ook gauw zijn haakje omhoog, helaas geen vis, keer op keer maar het vlees was weg. Totdat Michelle dan toch eindelijk een echte piranha had! Maar helaas had Michelle een baby piranha te pakken en deze moest terug het water in. Uiteindelijk zijn we nog naar een aantal andere plekken gegaan en opeens had Bart beet. Als een gek begon hij aan zijn touw te trekken en al gauw kwam er een reusachtig watermonster vlak onder de wateroppervlakte tevoorschijn, met al zijn kracht trok hij het dier uit het water, het was een heuse Catfish van wel 15 centimeter! En wat was hij trots! Hij durfde alleen niet de vis van de haak te halen, dat was dan toch net weer een stap te ver voor hem. Vlak daarna had ook Michelle weer beet en ja hoor het was weer een baby piranha. Er moet wel gezegd worden dat Michelle de enige in de boot was die piranha’s gevangen heeft, ook al waren het baby’s. Na een teleurstellende vangst van 5 middelmatige maatjes Catfish zijn we teruggekeerd naar een plaats waar we even onze frustratie van het mislukte vissen konden weg volleyballen bij weer een schitterende zonsondergang.. Tijdens het potje volleyballen werd echter iedereen lek geprikt door de muggen, maar het mocht de pret niet drukken!

Verser dan vers

Eenmaal terug bij de lodge ging iedereen weer even zijn eigen ding doen en sommige gingen een potje kaarten. Na een uurtje werden onze 5 vissen opgediend en wat andere stukken vlees zodat we niet om zouden komen van de honger. De gids vertelde nog dat we blij moesten zijn met de catfish want hier zit meer “vlees” aan dan een piranha. En het smaakte zeker goed! Verder hadden we nog wat gekaart, wat biertjes gedronken op de laatste avond in de amazone en zijn we allemaal naar onze slaapplek gegaan. Michelle werd nog geprikt door een of ander insect op het bed dat we wilde laten zitten maar het niet leuk vond dat er licht op hem werd geschenen. Na niets vermoedend langs te lopen zetten hij de aanval in. Dat was even een minder fijn momentje en de steek was nog lang voelbaar. Maar daarna hebben we heerlijk gedroomd over wat we allemaal gezien en gedaan hebben!

Samen genieten van de omgeving

De volgende morgen werd Michelle vroeg wakker en moest ze heel nodig naar de wc. Ze stond op het punt haar klamboe uit te komen maar hoorde ineens wat door de kamer vliegen. Bleken er 2 vleermuizen door de kamer te vliegen en daarnaast eentje bij de deur buiten. Ze bleef dus nog maar even veilig binnen en genoot van alle geluiden die ze hoorde van de amazone die ontwaakte. En pas toen Bart wakker was durfde ze te gaan. Aangezien we toch al wakker waren besloten we buiten te blijven en te genieten van de stille omgeving met de ontwakende dieren. We spotten papegaaien in de boom achter onze lodge, een roofvogel en er vlogen 2 blauw/gele ara’s over ons heen. Ook dit was weer een magisch moment!

Michelle haar grote droom komt uit

Na het ontbijt stond Michelle’s droom op het programma; Zwemmen met de roze dolfijnen! Michelle heeft al sinds dat ze wist dat ze naar de Amazone zou gaan over het zwemmen met de roze dolfijnen en eindelijk was daar dan toch die dag aangebroken. Met de kano gingen we op weg naar een plaats waar vaak de roze dolfijnen te vinden zijn. Eenmaal daar aangekomen zagen we ze al rondzwemmen en Michelle wist niet hoe gauw ze het water in moest komen samen met 2 andere jongens, voorzichtig als Bart altijd is bleef hij in de kano achter om “de boel in de gaten te houden” zoals hij dat zelf zei. Michelle en de jongens zwommen de hele tijd heen en weer op zoek naar de dolfijnen. Op een gegeven moment lag Michelle op haar rug en wilde ze naar voren leunen om op haar buik te kunnen liggen en zo verder te zwemmen, tijdens deze draai raakte haar voeten echter iets glibberigs aan en bleek er een dolfijn onder haar door de zwemmen. Whaa dat was even heel apart!

De boot gaat ervandoor

In de tussentijd was Bart met nog een paar andere in de boot naar een andere plek gegaan om te kijken of daar ook dolfijnen waren, dit was een meertje dat grensde aan het meertje waar Michelle en de anderen aan het zwemmen waren. Het meertje zag er prima uit, ware het niet dat er 2 hele grote kaaimannen in het meertje lagen en de kano werd dan ook weer snel omgedraaid. Na de kaaimannen gezien te hebben had Bart al helemaal geen zin meer om het water in te gaan. Er verstreken wat minuten waarin er weinig gebeurde en iedereen om zich heen keek op zoek naar de dolfijnen totdat de Zuid-koreaan in onze groep ineens begon te schreeuwen/roepen. Er zwom een roze dolfijn om hém heen!! Zo gauw als hij kon had hij zijn camera klaar en begon te filmen. De dolfijn speelde eventjes met hem door meerdere rondjes om hem heen te zwemmen, maar had er daarna al gauw genoeg van. Wat hebben we gelachen!

Dappere Harry

En toen was daar dan toch het moment dat Bart besloot om zich bij Michelle in het water te voegen. Dit ging echter minder stoer dan verwacht en het leek wel een show van Geer en Goor. Bart ging samen met het Nederlandse meisje het water in, maar hij vond het maar niets. Eerst liet hij zich uit de kano zakken en dacht dat het heel diep water waas, wat bleek, het water kwam net tot over zijn knieën wat een lachsalvo onder de aanwezige veroorzaakte. Het zag er ook niet uit, Bart met een reddingsvest aan, water tot net boven zijn knieën en het andere meisje hangend aan zijn reddingsvest. Al gillend en pratend liep Bart dan toch door het water richting Michelle. Hij had inmiddels de dolfijnen al weggejaagd. Plots werd er geschreeuwd, er kwam een krokodil in zicht (ongeveer 200 meter van de groep vandaan) en hoelang Bart er over gedaan had om het water in te komen, het maakt hem niet uit. Hij deed zijn reddingsvest uit en liep zowat als Jezus over het water, zo snel was hij. Michelle was echter een stuk nuchterder en liep al lachend rustig richting de kano met een voldaan gevoel toch met de roze dolfijnen gezwommen te hebben en er zelfs eentje aangeraakt te hebben! Helaas was het heel lastig om de roze rivierdolfijn goed op de foto te krijgen. Maar Michelle heeft genoten.

Bootpech

Eenmaal terug bij de lodge was het lunchtijd en tijd om de spullen in te pakken, aangezien onze tijd in de amazone er weer op zat, helaas. Tijdens de terugtocht in de kano hebben nog vele dieren gezien en hebben we ook nog Capibara’s van dichtbij gezien! Daarnaast vlogen er nog een keer twee blauw/gele ara’s over. Michelle kan daarnaast ook als gids aan de slag want zij spotte steeds de apen in de bomen. Helaas te ver weg om er een goede foto van te maken. De tocht verliep lekker tot opeens de motor van de boot er mee ophield en we rustig verder dobberende door de rivier met aan weerszijde de Kaaimannen. Een heerlijk gevoel zo al die hongerige ogen op je gericht! Ook waren er in de bosjes nog wat apen, maar we zagen alleen wat staarten en hoorden wat geluiden. Helaas kwamen ze niet goed tevoorschijn.

Een Luiaard!!

Na 1,5 uur kwam er dan toch uiteindelijk hulp in de vorm van een andere kano die we met z’n allen vast moesten houden en zo werden we naar het eindpunt toe gevaren! Eenmaal daar moesten we onze spullen uitladen en in de jeep naar Rurrenabaque gaan zitten. De rit richting Rurrenabaque verliep rustig zonder enige interessante gebeurtenissen. Alhoewel, We zagen een Luiaard! Ook een dier dat op ons lijstje stond! Maar dat dier doet echt zijn naam ere aan! Wat een lui dier, maar wel heel erg bijzonder om een luiaard in het echt, in het “wild, te zien!

Luiaard-Pampas-Amazone-Bolivia

Groepsreünie

Eenmaal terug in Rurrenabaque was iedereen redelijk moe en na afgesproken te hebben elkaar diezelfde avond om een bepaalde tijd te zien, zijn we allemaal ieder ons eigen weggegaan en hebben we wat bijgeslapen en heerlijk (warm) gedoucht! ’s Avonds hadden we met zijn allen afgesproken bij een restaurant om daar wat te gaan eten. Het Chileense stel zou wat later komen, want zij hadden al een andere afspraak staan. We hebben heerlijke pizza’s gegeten en na het eten kon het natuurlijk niet anders dan dat we weer een potje gingen kaarten! Op een gegeven moment vroeg Bart aan de Zuid-Koreaan of hij nog een leuk kaart spelletje wist…en voor we er erg in hadden zaten we allemaal met een kaart op ons voorhoofd geplakt! We snapte niet zo heel goed wat hij nou precies bedoelde, maar we hebben wel weer heerlijk gelachen!  Uiteindelijk kwam het Chileense stel ook nog langs en hebben we ook met hen nog gekaart. Op dat moment ging het Duitse stel weg omdat zij de volgende morgen weer vroeg op pad zouden gaan door de Jungle. Wij zijn nog gebleven met het andere Nederlandse en Chileense stel. Toen werden ook onze ogen heel erg moe en hebben we iedereen gedag gezegd en zijn we lekker richting het hostel gegaan, maar niet voordat we weer door een erehaag van blaffende honden moesten gaan! Dat was best wel weer een beetje beangstigend, maar we hadden geleerd van de vorige keer en dus hadden we ons bewapend met stenen en zo zijn we toch heelhuids bij het hostel aangekomen!

Geen geld

De volgende dag hebben we lekker geluierd, we hebben de was gedaan en Bart heeft geprobeerd te pinnen. Dit was echter nog een avontuur aangezien er geen wifi was. De wolken maakte het bereik zeer slecht tot niet mogelijk. Uiteindelijk kon hij wel met zijn Visa kaart betalen (bleek achteraf heel erg duur, maar een andere manier om aan geld te komen was er niet) en zo hadden we gelukkig toch nog wat geld om het hostel te betalen en nog wat te kunnen eten. ’s Avond hadden we nog een lekker hamburger gegeten in het hostel en hebben we onze spullen ingepakt voor de volgende dag, want we gingen weer terug naar de hoogstgelegen politieke stad ter wereld; La Paz!

Vlucht terug naar de bewoonde wereld

Na vroeg opgestaan te hebben, we zijn het inmiddels semi gewend, liepen we naar het kantoor van de TAM, onze vliegtuigmaatschappij en daar konden we alles alvast inchecken. Bart liep nog even naar een echt Frans bakkertje en zijn ogen hadden meer honger dan zijn buik, maar we hebben alles op gegeten omdat het zo ontzettend lekker was! Ook hier kwamen we weer het Nederlandse stel tegen, omdat zij ook dezelfde vlucht terug hadden. Uiteindelijk werden we allemaal in een busje geladen en naar het vliegveld gereden. De vlucht verliep dit keer (met een geplande tussenlanding in de middle of ergenswhere) zonder problemen, Michelle had geen last van haar oren en kon genieten van het mooie uitzicht.

Demonstratie in La Paz

In La Paz stond er voor ons al een taxi te wachten, die hadden we namelijk al voor de zekerheid van te voren geboekt, omdat we niet wisten of zij zomaar op het militaire vliegveld konden komen. Samen met het Nederlandse stel zijn we de taxi ingestapt en op weg gegaan naar onze hostels, het bleek dat zij één blok van ons af zaten in een hostel. We konden echter niet met de taxi bij ons hostel komen, omdat er weer eens een demonstratie was en de hele straat afgezet was. De taxi zette ons ergens boven een trap af en die moesten we naar beneden lopen, met onze backpacks! Maar goed, naar beneden is fijner dan naar boven! Eenmaal bij ons hostel aangekomen hebben we afscheid genomen van het Nederlandse stel, we zouden ze vast nog wel eens ergens anders treffen! Inmiddels voelden we zelf al behoorlijk dat we weer in de hoogte zaten en we kregen dan ook gauw wat last daarvan. We zijn snel even naar het busstation gegaan om tickets te kopen voor de volgende dag naar Copacabana en de rest van de dag hebben we lekker geluierd. De volgende morgen moesten we tussen 7 en 8 uur ’s ochtends klaar staan want dan zou de bus ons ophalen! Maar daar lezen jullie in het volgende blog meer over!

Wat een magische wereld

Wat een fantastisch avontuur hebben wij gehad in de amazone. Als er niet zoveel muggen waren hadden we er nog veel en veel langer kunnen zitten. Wat een magische wereld met zoveel dieren om je heen. De geluiden die je hoort en het leven dat je ziet. Een plek waar we zeker nog eens terug willen! En gelukkig is de amazone daar groot genoeg voor. Wat zijn we bevoorrecht om zoveel mooie plekken te zien.

Liefs, Bart & Michelle

Wist je dat:
  • Rurrenabaque bijna weer op zeeniveau ligt? We ons hier wat meer thuis voelde en weer stukken makkelijker konden ademen?
  • Rurrenabaque een beetje op Azië lijkt? Iedereen rijdt er op scooters in plaats van met auto’s.
  • De amazone het grootste regenwoud is op aarde?
  • De amazone een totale oppervlakte heeft van 7 miljoen km2?
  • 5 procent van de amazone in Bolivia ligt?
  • We toevallig ook met het Nederlandse stel in de taxi hebben gezeten vanaf het vliegveld in Rurrenabaque? Niet wetende dat we een dag later bij elkaar in een tour zouden zitten.
  • Michelle favoriet was onder de muggen? Zelfs met twee lagen kleding om haar benen en lagen deet zaten haar benen nog onder de rode stipjes.
  • Een kaaiman weer wat anders is dan een alligator en een krokodil? Het verschil was niet helemaal duidelijk voor ons. De kaaiman is in iedergeval wat kleiner met uitzondering van de zwarte kaaiman. Beide hebben we gezien, waarbij de zwarte kaaiman het gevaarlijkste is.
  • Er nog steeds bevolkingsgroepen in de jungle wonen?
  • Wist je dat de rivier niet bruin is van de afval maar vanwege de modder?

8 Comments

  1. Esther van Dam

    08/06/2016 at 07:55

    Wauw wat gaaf allemaal zeg. Heerlijk om jullie verhalen te lezen en foto’s te zien. Geniet nog veel en ik kijk alweer uit naar jullie volgende blog. Xx

  2. Jenny

    08/06/2016 at 14:10

    Geweldig!!!!!lig helemaal gevouwen op de bank. Zie t zo voor me,Bart met reddingsvest in water tot z’n knieën. Haha. En ben trots op jullie ,wat een enge beesten allemaal, zal best mooi zijn maar ik ben niet zo van de beestjes. Haha. Ik kijk uit naar jullie volgende verhaal. Xxxk

    1. Bart & Michelle

      12/06/2016 at 01:39

      We moeten zeggen dat we stiekem best blij zijn dat we geen slangen en grote spinnen hebben gezien. Het viel ons mee met de enge insecten. Haha

  3. Hanneke

    09/06/2016 at 06:49

    Oh die K …. muggen ook dat ze daar nou nooit iets fatsoenlijks voor uitgevonden hebben behalve die vieze deet ☹️ maar wat een reis zeg ….zucht geweldig al die beesten en het zal idd heel indrukwekkend zijn al die geluiden smorgens vroeg of savonds laat …. Xxx van mij

    1. Bart & Michelle

      12/06/2016 at 01:41

      Nee dat snappen wij nou ook niet, dat daar niets voor wordt uitgevonden! Hopelijk in de toekomst.

  4. DaddyO

    09/06/2016 at 15:13

    Heerlijk om dit allemaal te lezen. Wat zal Nederland saai zijn als jullie terugkomen. Hier en daar een paar musjes, meeuwen en kauwtjes en dan heb je het wel gehad. En de meest gevaarlijke vis is hier toch echt wel een haring met uitjes en een paar plakjes zuur. Geniet nog lekker van de komende paar weken en keep on going.

    1. Bart & Michelle

      12/06/2016 at 01:40

      We hebben genoeg mooie vogels voor je op de foto staan!

  5. Lianne

    13/06/2016 at 18:01

    Geweldig om dit verslag te lezen en alvast te gaan voor genieten. Wij gaan dit zeer waarschijnlijk ook doen in oktober, misschien wel samen met onze dochter! Vooral het aantal beesten heeft ons verrast. Supermooi toch!

Geef een reactie