Azië, Myanmar, Reisdagboek avonturen

Tussen de locals in Mandalay

Reisdagboek – We bezoeken na Monywa de op een na grootste stad van Myanmar; Mandalay. Het is weer even wennen in de drukte en de chaos van een grote stad. Maar ook hier hebben wij weer iets bijzonders op de planning staan. In plaats van alles zien in de stad zelf besloten wij met een gids op pad te gaan. En zo belanden wij echt in de lokale wereld als 2 gekke toeristen.

Op weg naar Mandalay

Op dinsdag 14 november vertrekken wij vanuit Monywa. Via het hotel hebben wij een busticket geboekt en het is dus nog even afwachten waarin we terecht gaan komen. De tuktuk staat klaar en de bestuurder vindt het fantastisch om 2 toeristen in zijn tuktuk te hebben. We zijn bijna bij het busstation als er wat mannen onze tuktuk in willen springen. Maar onze bestuurder wil eerst checken welk busticket wij hebben om te zorgen dat onze spullen wel bij de goede bus terecht komt. En voordat we het weten verdwijnen onze spullen uit de tuktuk en zien we ze door het raam van een busje verdwijnen waarvan onze bestuurder aangeeft dat dat onze bus is. Ook hier is bus een groot woord, maar vol kan de bus alsof het een touringcar is! We vertrekken pas als hij zo goed als propvol zit. Maar uiteindelijk zijn we op weg.

Sightseeing in Mandalay

De weg is gelukkig minder hobbelig dan de weg naar Monywa toe. We hebben al gauw door dat we de stad naderen. Het platteland verdwijnt en de drukte neemt toe. Eenmaal op het busstation zien we weer van alle kanten mannen naar de bus komen rennen en helemaal als ze onze toeristen hoofden zien is het los en krijgen wij van alle kanten taxi’s aangeboden. We belanden in een taxi en uiteindelijk in ons hotel! Omdat we morgen een bijzondere dag op de planning hebben staan willen we vandaag nog wel wat dingen in de stad doen dus na een korte break gaan we op pad. We bezoeken het teakhouten Shwenandaw Kyaung en kijken onze ogen uit naar alle handgemaakte stukken van het klooster. Monniken zien we hier bijna niet meer. Het is dan ook wel echt een toeristisch ding geworden maar nog zeker mooi om te bezoeken. Vervolgens bezoeken we nog de Kuthodaw pagoda waar we toevallig langskomen. Spierwitte kleine tempels allemaal op een rij.

Mandalay Hill beklimmen

Uiteindelijk lopen we door naar Mandalay Hill. We beklimmen de vele vele trappen op onze blote voeten omdat het in principe bij de tempel hoort. We zweten wat af maar eenmaal bovenaan is het uitzicht de klim zeker wel waard! Vervolgens hangen we er wat rond en zien vele monniken die hier naar toe komen om met toeristen te praten om hun Engels te verbeteren. Na zonsondergang willen we weer terug naar beneden. Dit keer niet lopen maar met vervoer. Dit is toch wat lastiger dan we dachten. En uiteindelijk belanden we met zijn tweeën achterop de scooter. En scheuren we met zijn drieën naar beneden van de heuvel. Best wel spannend maar de bestuurder geeft ons aan dat hij een rustige rijder is. En uiteindelijk komen we dan ook veilig aan bij het hotel. Waar de bewaker ons lichtelijk uitlacht door het grappige aanzicht dat het moet zijn geweest.

Op pad met Thura

De volgende dag staat gids Thura ons op te wachten voor een “real Myanmar feeling”. Iets wat ons als culturele types wel aantrekt en dat zonder hordes toeristen achter onze kont aan. En zo zitten we ineens met zijn tweeën achter in de truck en zijn we heel benieuwd wat deze dag ons gaat brengen. Onze eerste stop is een iets toeristische stop maar niet minder interessant. We krijgen te zien hoe ze de gouden blaadjes maken die op diverse boeddha’s in het land worden geplakt voor geluk. Een bizar zware manier want dit wordt allemaal met de hand gedaan. Erg indrukwekkend en pas de start van de dag. Vervolgens maken we een stop bij de Mahamuni pagoda. Hier worden onder andere deze puur gouden blaadjes op een boeddha geplakt. Het wordt dan ook niet voor niets de ‘niet te stoppen groeiende boeddha’ genoemd. En hij zal dikker blijven worden zolang deze blaadjes erop worden geplakt.

Een Birmese bruiloft

Op weg naar een van de buitensteden wordt de truck plots gestopt en moeten we van de gids uitstappen. We gaan een bruiloft bezoeken! Hij vraagt toestemming bij de ouders van de bruid en we zijn van harte welkom. Ietwat ongemakkelijk lopen we daar een zaal in waar de muziek op standje dubbeldoof staat. We gaan op de foto met het jonge, net getrouwde, stel waarbij er vervolgens een cirkel aan paparazzi om ons heen ontstaat omdat iedereen die gekke toeristen maar wat interessant vind. Na de fotosessie krijgen we ijs toegeschoven en andere zoete hapjes om kwart voor 10 ’s ochtends. Een bijzonder fenomeen om mee te maken!

Tussen de monniken

Een ander heel bijzonder fenomeen was een bezoekje aan een monnikenklooster. Hierbij waren wij de enige toeristen en mochten wij dan ook het speciale lunchritueel meemaken. Rond half 11 ging de bel en kwamen van alle kanten van het terrein monniken die vervolgens allemaal netjes in een rij gingen staan. Hierna liepen zij in stilte in deze rij richting de eetzaal en aten hun maaltijd in stilte op. Het was even gek om toe te kijken terwijl alle monniken aan het eten waren maar ook een bijzonder iets om zo dichtbij het leven in het klooster te staan. Na nog een rondje op het terrein wilden we met zijn allen weer terug de truck in stappen totdat er een monnik aan kwam lopen. Hij nodigde ons namens de hoofdmonnik uit om mee te lunchen. Zelfs onze gids was verrast. En zo liepen wij de eetzaal in en gingen zitten bij een van de tafels op de grond. Dit was helemaal een bijzonder avontuur. En wij maken blijkbaar een goede indruk!

De volgende stops

Na dit monnikenklooster brachten we nog een bezoekje aan een ander monnikenklooster waar we voornamelijk jongere kinderen zagen. Bij dit klooster heeft onze gids ook gezeten. De jonge monniken gaven een rondleiding door hun gebouw. En we kregen van de gids uitleg over de kleding die monniken dragen. En we kunnen je vertellen, dit zit toch iets ingewikkelder in elkaar dan je zult denken. De dag gaat door naar een toeristische stop. We bezoeken de Soon U Ponya Shin pagoda na weer een pittige klim omhoog via een niet-toeristische route. Onderweg komen we nog een oude monnik tegen die aan Bart zijn oude mobieltje wilt geven. Natuurlijk weet hij dat wij die niet aannemen maar natuurlijk vraagt hij vervolgens wel om geld. Ook herhaald hij de enige Engelse zinnen die hij kent een paar keer. We vonden het wel weer een grappige gebeurtenis!

Kauwen en kleden als een local.

Na deze toeristische stop die we niet heel erg bijzonder vonden gaat Bart samen met de gids Kun-yar proberen. Een soort kauwtabak. En dit was niet zo een succes. Echt lekker vond hij het namelijk niet. Gelukkig voor Michelle had hij niet lang genoeg gekauwd voor die mooie rode tanden. Maar ook Michelle is de sjaak. Want de Thanaka (natuurlijke zonnebrand) kan natuurlijk niet missen. We belanden in de achtertuin van een lieve familie en Michelle haar gezicht wordt lekker ingesmeerd. Ook worden wij nog even in lokale kleding gehesen in de achtertuin van deze familie.

 

Lokale handwerkkunsten

Hierna nam de gids ons mee naar het lokale handwerk leven in het dorp waar hij vandaan kwam. We bezoeken een familie die boeddha beelden maakt, belanden in de achtertuin waar mooie schalen worden gemaakt en een soort van worden gegraveerd. Ze willen het ons leren en zo belanden we één voor één met een hamer in ons hand om putjes te maken in het schaaltje. Vrij lastig en Bart sloopt zelfs bijna de boel. Gelukkig kan die vrouw er alleen maar om lachen. Het lijkt niet aan ons besteed. Ook bezoeken we vrouwen die kleipotten maken en deze ook met 3 tegelijk op hun hoofd dragen en vervolgens nog een paar in hun hand. Wij proberen er 1 en krijgen dat al niet eens voor elkaar onder groot vermaak van de vrouwen. Iedere familie heeft zijn talent en werk. Na je middelbare school ga je aan het werk in de familie business en is dat je toekomst. We worden overal meer dan vriendelijk ontvangen en iedereen is erg nieuwsgierig. En gelukkig kan onze gids dingen vertalen waardoor we veel vragen kunnen stellen en veel leren.

Het einde van de dag nadert

We bezoeken nog een weverij waar de herrie niet normaal is, maar er zonder oordopjes wordt gewerkt. En we sluiten de dag af met een zonsondergang bij de U-bein bridge. Dit vonden wij helaas toch wel een tegenvaller. De brug zelf is erg gaaf en mooi om over te wandelen. Maar de sfeer werd erg teniet gedaan door de harde muziek van een van de restaurants op de kade en het vele vele afval en de hordes toeristen overal, daarbij was het ook nog eens erg bewolkt waardoor de zonsondergang niet zo mooi was als wellicht op een heldere dag. Jammer maar we hadden er al een fantastische dag op zitten.

Na nog een biertje met de gids kwamen we moe maar voldaan terug in het hotel. We hebben vandaag dingen meegemaakt die niet veel toeristen kunnen vertellen. In tuinen gestaan van mensen die ons verwelkomde en ons niet dingen wilde verkopen maar ons dingen wilde laten zien waar zij trots op waren. Er werd gewerkt op manieren die in Nederland als levensgevaarlijk wordt bestempeld en we daardoor af en toe onze ogen uitkeken. Maar bovenal het worden ondergedompeld in de lokale cultuur van Myanmar was zo bijzonder vandaag!

 Zelf deze tour doen met de gids Thura in Mandalay? Je kunt hem vinden op Facebook.

Wist je dat:
  • De gouden blaadjes op de boeddha alleen door mannen mogen worden geplakt? Dit omdat de boeddha een man is en dit om de “verleiding” te weerstaan.
  • De monniken de eetzaal ook niet met schoeisel mogen betreden? En dus al hun slippers in rangorde voor de deur staan? Toch vinden zij hun eigen paar altijd weer terug ondanks de paren allemaal op elkaar lijken.
  • De lunch de tweede en laatste maaltijd is van de monniken op een dag? Hierna mogen zij tot het ontbijt alleen nog drinken.

 

 

 

2 Comments

  1. Rieneke

    01/02/2018 at 13:23

    Wat een bijzondere ervaringen! We zijn helaas niet toegekomen om Myanmar te bezoeken, maar hoe meer ik er over lees, hoe hoger Myanmar op mijn lijstje komt te staan. Heel bijzonder ook die gouden blaadjes, dat hebben we op verschillende plekken in Azië wel gezien.

    1. bmscratchtheworld

      01/02/2018 at 14:32

      Hoi Rieneke, zeker hoog op je lijstje zetten. Zo een bijzonder land!

Geef een reactie