Peru, Reisdagboek avonturen, Zuid-Amerika

Peru // Op avontuur naar Machu Picchu

Reisdagboek – Na in ons vorige blog onze avonturen verteld te hebben over Cusco, de Rainbowmountain en het bezoek aan het project voor kinderen is het nu tijd voor een ander hoogte punt van ons bezoek aan Cusco; Machu Picchu. Dat is het eerste waar je waarschijnlijk aan denkt als je aan Peru denkt. Met een fantastische tour mochten wij deze bijzondere plek bezoeken. Deze tocht hoort tot één van de top top hoogtepunten van onze reis. Met een leuke groep, gave activiteiten, heerlijk eten en fantastische natuur hebben wij super dagen gehad. En wij zullen jullie met dit verhaal proberen mee te nemen!

De dag is aangebroken

Op 27 mei was het zo ver. Onze bagage achter slot en grendel in het hostel en alleen met het hoognodige op onze rug liepen we richting het tourbureau waar we de Inca Jungle tour hadden geboekt voor 4 dagen, 3 nachten. Altijd even spannend, want hoe groot zal de groep zijn en zal het wel klikken met de rest van de groep? In het kantoor werden we enthousiast verwelkomt door de baas. Hij weet onze naam nog, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt! We ontmoeten de gids Anthony en moeten nog even wachten. Vervolgens gaan we het tourbusje in, alleen met de gids en de rest van de crew. Uh waar zijn de andere tourgenoten? Uiteindelijk blijken we die ergens op te halen, aangezien die ergens anders hadden geboekt maar bij ons in de groep worden gestopt. In totaal zijn we met 6. We kijken elkaar een beetje betwijfeld aan, wordt dit een leuke groep? Het bestaat uit een Ierse oom en nichtje en twee vrienden uit Duitsland. Ach we hebben elkaar en voor de rest zien we het wel!

Hoger en hoger op de Abra Malaga

We rijden een stuk en belanden steeds meer in de mooie natuur. We stoppen voor een pauze, gooien er alvast een coca thee in voor de hoogte en kopen wat snacks. Daarna klimmen we nog hoger en hoger op de Abra Malaga (4316 meter). Even later rijden we zelfs in de mist. En dan stopt het busje ineens. Uhm slik. Gaan we vanaf hier fietsen? Het is hier best wel hoog! Maar we moeten hier inderdaad de mountainbikes op. We krijgen ons harnas aan, helm op en krijgen een bike toegewezen. Krijgen nog kort wat uitleg en dan is het gaan met die banaan! In het begin best wel even spannend want er rijden ook nog gewoon vrachtwagens en auto’s. Maar wat enorm gaaf, van het fietsen kregen we een enorme kick. Vanuit de mist raceten we omlaag en het is hier ook weer zo mooi. Gelukkig waren de wegen geasfalteerd en goed, dat maakte het naar beneden scheuren wel wat makkelijker.

Gringo Killer

Na een korte break op een fantastisch uitzichtpunt kregen we de waarschuwing van onze gids dat er af en toe wat stroompjes de weg zullen oversteken van de rivier. Wat na de eerste resulteerde in een nat pak. Maar met zo een vaart waren we in no time weer droog. Ook werd de lucht steeds warmer omdat we in de buurt van de jungle kwamen. De vijfde stroom die we moesten oversteken werd “gringo killer” genoemd wat betekend de “reizigers doder”. Uhm slik. Achteraf viel het alles mee en was het volgens ons meer een grapje aangezien de eerste het “diepste” was. Michelle had nog de mazzel met een auto die bijna gelijk met haar zo een stroom overstak maar gelukkig vielen de druppels mee. De Duitse jongen daarentegen kreeg een volle laag bij één van die plaatsen. Eenmaal beneden waren we echt in de warmte beland. We leverden onze fiets in en werden met het busje naar het hostel iets verderop gebracht in Santa Maria. Daarna gingen we direct lopend naar de plek waar we de lunch kregen, heerlijk! Vervolgens wat luieren, rusten en poolen (met wat obstakels van muren, kuilen etc.).

Tijd voor raften

Toen was het tijd voor onze volgende activiteit; raften. Voor Michelle haar eerste keer, Bart zijn tweede. We werden in een gammel busje met mensen van een andere tour gezet en reden naar de rivier. Daar lagen de spullen al klaar. De groepen werden verdeeld, er werd een uitleg gegeven en toen gingen we de boot in. Het water was best wel erg fris en de zon begon al langzaam te verdwijnen maar we gingen ervoor. Na nog wat trainingen in de boot gingen we de eerste stroom in. Gelijk de volle laag en gelijk gewend aan de watertemperatuur. Het ging er af en toe best heftig aan toe, vooral de watergevechten tussen de verschillende boten maar gaaf was het wel. Achteraf bleek Bart het toch niet zo gaaf te vinden en vooral gedaan te hebben omdat Michelle het zo graag wilde. Maar hij vond er in Nieuw-Zeeland al weinig aan. En dat zegt hij pas achteraf. Wat een liefde! Terug even een (koude) douche en toen was het etenstijd. Wat weer verrukkelijk Peruaans eten was. Inmiddels was het ijs wat gedooid in de groep en werd het steeds gezelliger! Nog even een kort kaartspelletje en het bedje in.

Peruvian flat

De volgende dag moesten we vroeg op. Na een ontbijtje met een heerlijke verse omelet waren we ready to go. In het vooruitzicht: een hele dag hiken. De planning? Zo een 8/9 uur over ongeveer 22 km. Maar dit is geen Nederlands landschap. En zo begonnen we redelijk peruvian flat (niet vlak, geen hoge bergen, maar een beetje ertussen in met af en toe een uitspatting). We liepen door een verlaten dorpje dat enkele jaren geleden totaal verwoest was door de rivier. We moesten best een eind naar beneden kijken voor de rivier en konden het moeilijk voorstellen. Iets verder gingen we dan echt te jungle in. Dit is de hoger gelegen jungle. Hier vindt je helaas geen dieren als apen en ara’s, maar wel enorm veel bijzondere planten en mega veel fruitplantages. En zo werden de eerste vruchten al aan de boom gespot door fruit aanbieder Michelle. Ze was in haar element tussen de bananenbomen, papaya bomen, ananasplanten en nog vele meer inclusief bijzondere vruchten die we niet in Nederland kennen. Maar de favoriet was toch wel de avocado boom. Ook vonden we cacao plantages en koffieplantages, heel bijzonder om te zien! Langs de route verkochten de lokale mensen wat van de vruchten en andere snacks. De bijzondere vruchten moesten toch wel even geproefd worden. We klommen flink wat omhoog en eenmaal boven dachten we dat we al flink een eind waren met het “klimmen” van vandaag. Niets was minder waar. Anthony onze gids vertelde ons dat het vanaf nu 2 uur lang omhoog was. Uhm slik! In de warmte is dat best pittig.

Aangekleed in lokale outfits

Bij een grote stop in een lokaal huis was er een gekke aap. Deze hadden de mensen gevonden en verzorgen ze nu. Na een korte break door naar de volgende klim. Vanaf hier liepen we het officiële inca pad en dat geeft wel even kick! Hier was er een papagaaitje te vinden. Na het bord moesten we nog even klimmen en kwamen we opnieuw in een lokaal huis. Ook hier hadden ze een aapje als huisdier, een mini. Aangezien hij tam was konden we er mee knuffelen, ook hadden ze een wombat (de grootste rat die er bestaat). Deze zat lekker rustig op een tafeltje en kon gaan en staan waar hij wilde. Daarnaast hadden ze een blauw/gele ara, die Bart zijn hoed erg interessant vond. We kregen hier vanalles uitgelegd van onze gids Anthony over planten, producten en ook over de Inca Tequila, die natuurlijk even geproefd moest worden. Daarnaast maakte Anthony met zaden die groeide in een vrucht tekenen op onze gezicht. Zo waren we echte inca’s en bestand tegen de muggen! Natuurlijk hoort daar ook een outfit bij en zo mochten de verkleedkist induiken. Wat een pret!

De magische Sacred Valley

Hierna ging de hike weer door. Nog pittiger dan het eerste stuk omhoog maar wat een fantastisch uitzicht! We keken zo de sacred valley (de heilige vallei) in. Magisch! We konden blijven kijken, naast het vele foto’s maken. Inmiddels was de groep helemaal los en was de klik ontzettend goed. De gekke combinatie werkte  fantastisch. De Ierse oom was echt totaal gek en filmde alles met zijn kleine camera. Met zijn echte Ierse accent was hij bijna niet te verstaan en dat zorgde voor flink veel gelach. Anthony wees ons het punt aan waar er een einde kwam aan het steile gedeelte. Eindelijk! Op naar de lunch!

De weg kwijt

Na de lunch mochten we uitrusten in de hangmatten, wat heerlijk. Helaas zat de wandeling er nog niet op, we moesten nog een flink stuk. Maar de natuur was er niet minder om. Na al het gesteig, gingen we weer naar beneden en liepen we zelfs langs de rivier. We konden het niet laten om toch even de weg kwijt te raken nadat Michelle haar veters los zaten, maar na een kleine omweg vonden we de groep die op de uitkijk stond weer! Het mooie en het lastige aan de route was dat het niet was aangelegd, en dus bestond het af en toe uit flink wat klimmen, obstakels ontwijken, door watervalletjes heen en over stukken hangbruggen met gaten lopen. Heel avontuurlijk! Op een gegeven moment moesten we zelfs met een soort karretje, hanggondel de rivier over. Heel gaaf! Daarna werd het nog even griezelig. We moesten een oude donkere treintunnel door. Gewapend met onze zaklampen hoorden we de vleermuizen boven ons. Waah! Eenmaal uit de tunnel hoefden we nog maar een klein stukje tot de warmwaterbronnen. En dit was na een dag wandelen heerlijk!

Dansen in de lokale discotheek

Na wat relaxen en zwemmen, was de sterrenhemel boven ons inmiddels weer prachtig en werden we vanaf daar met een busje naar ons nieuwe hostel in Santa Theresa gebracht. Na wat opfrissen kregen we weer ons eten opgediend in een lokaal restaurant. En ook hier was het weer heerlijk! Hierna was het tijd voor een dansje en een drankje. In onze makkelijke kleding, lees: Bart met sokken in slippers gingen we de lokale discotheek in. De lokale mannen wisten niet waar ze moesten kijken met de toeristen. Maar wat hebben we gelachen. Een fantastische avond!

Op naar het ziplinen

De volgende dag stond ziplinen en wandelen naar Aguas Caliente (het dorp onder Machu Picchu) op het programma. Al vroeg in de ochtend moesten we voor het hostel klaar staan om opgepikt te gaan worden. Helaas konden de Ierse twee uit onze groep niet mee, omdat zij bij een andere maatschappij hadden geboekt en zij dus bij een andere zipline agency hun activiteit moesten gaan doen. Super jammer omdat we dit graag met elkaar hadden willen doen. Maar we zouden elkaar na het ziplinen weer treffen bij het gehucht Hydroelectrica. Uiteindelijk werden dan ook wij vieren opgehaald en zo gingen we richting het ziplinen. De Duitser in onze groep begon hem al een klein beetje te knijpen, maar hij heeft zich sterk gehouden de hele rit! Eenmaal bij het ziplinen aangekomen kregen we een korte uitleg over het ziplinen en moesten we onze pakken aan. Dit was niet meer dan een paar sjorbanden en wat kabels eromheen. Maar het oogde wel heel veilig!

Nein nein nein

Goed aangekleed en wel werden we weer in een busje gezet om weggereden te worden naar de eerste meest afgelegen lijn van de in totaal 5 lijnen die we zouden gaan doen. Vanaf daar is er een soort lijnen parcours terug naar de “basis”. Bij de eerste lijn moesten we allemaal in een rijtje achter elkaar gaan staan en wachten tot je aan de beurt was. En zo zagen we iedereen stuk voor stuk de eerste vlucht maken. De Duitser in ons groepje werd steeds bleker en bleker en tijdens het hangen en glijden over de lijn (ja hij heeft het toch gedaan) bleef hij “NEIN NEIN NEIN” roepen, voor ons was dat zeer vermakelijk 😉

Dappere wij

En toen was het onze beurt. Michelle ging eerst zodat Bart nog even wat zenuwachtiger kon worden. Michelle ging heel soepeltje hangen, ze kreeg een klein zetje en weg was, op naar de overkant! Avontuurlijk als ze is, kon ze niet wachten om naar de andere lijnen toe te gaan! Toen kwam Bart, zoals jullie weten is hij zeer heldhaftig en doet dit soort dingen met twee vingers in zijn neus *kuch kuch*, maar het ging eigenlijk ook bij hem verbazingwekkend goed! Hij was niet zenuwachtig meer! Er volgden nog twee lijnen waarbij men op een van de lijnen onderste boven kon hangen. Dit hebben wij allebei toch maar niet gedaan.. Maar we konden wel gezellig tegelijk op 2 verschillende kabels wat resulteerde in Bart die door zijn grootte behoorlijk sneller ging dan Michelle. Daarna mochten we nog een keer samen, dit keer vast aan elkaar en er ging gezellig een begeleider mee. En hard dat we gingen!

De hangbrug

Vervolgens stond er een “leuke” verrassing te wachten. Een hangbrug met om de 30/50 centimeter een plankje en tussen de planken een diepe, diepe afgrond. We werden goed vastgemaakt aan een stalen kabel en zo werden we de brug opgestuurd. Op weg naar de vierde lijn. Op de brug ging echter niet alles heel vlotjes. Er waren een aantal mensen zeer bang en die liepen met knikkende knieën de brug over. Ook Michelle vond dit wat eng en ging heel stil en geconcentreerd aan het werk. Bart koos voor de aloude babbelweg en hij sprak zich tot het einde van de brug bijna een ongeluk, wat kan die vent lullen zeg.

Big bird is coming

Veilig en wel aangekomen bij de vierde lijn moesten we op onze rug gaan liggen en werden we zo vastgemaakt aan de kabel om met ons gezicht naar boven en onze rug naar de afgrond de oversteek te maken. Bij de vijfde lijn kwam de meeste spectaculaire pose aan bod, namelijk vliegen als een condor! We moesten onze “harnassen” uitdoen en weer achterstevoren aan doen. Op die manier kwam de haak die aan de kabel komt aan onze rug te zitten en zo konden we dus echt als een condor vliegen. Dit was wel de meeste spectaculaire zipline ervaring! Ondanks dat je met je gezicht naar de afgrond kijkt, is het echt alsof je vliegt en even los bent van alles. Michelle had een extra beleving. Doordat ze te licht was haalde ze het einde niet en ging weer terug de kabel op. Een begeleider kwam aan geklauterd en terwijl Michelle hem vast hield werd ze aan vaste land getrokken. Iedereen vond het erg grappig en ze zelf gelukkig ook.  Bart daarentegen kwam met volle vaart zo het eindpunt binnen gevlogen (toen hij hing werd er al via de walkietalkie naar de andere kant doorgespeeld: Big bird coming in, big bird coming in, stand ready) . En waar de rest van de groep al aan de overkant stond te wachten kwam hij inderdaad wijd wapperend met zijn armen aangevlogen.

De eerste contouren van Machu Picchu

En zo kwamen we na vijf lijnen en een gammele brug weer terug bij de basis, waar we onszelf lekker getrakteerd hebben op snickers en chips! Dat hadden we wel verdient vonden wij! Maar wat was dit gaaf, vliegen door de heilige vallei. Na wat uitgerust te hebben werden we weer eens ingeladen in een te kleine auto en mocht er iemand gezellig in de kofferbak gaan zitten. Deze auto bracht ons naar Hydroelectrica waar we de twee Ieren weer ontmoet hebben. Vanuit daar liepen we naar onze lunch plek inclusief een klim, waar we ook echt weer een heerlijke lunch hebben gehad. En na het lunchen hebben we even gerelaxt in de hangmatten. Uiteindelijk vonden we het zelf wel tijd worden om weer verder te gaan met de tocht (er stond nog drie uur lopen op het programma!) en hebben we ons gids toch eventjes wakker gemaakt. En zo begon onze 3 uur durende tocht langs het spoor rond de berg waarop Machu Picchu zich bevindt. Op een gegeven punt keek Michelle omhoog en kon zij inderdaad de eerste contouren van Machu Picchu zien. De rest van de groep kon ook al gauw Machu Picchu zien en werd er snel een korte fotoshoot ingelast. Het was namelijk een zeer bijzonder en bijna magisch moment om al een klein deel van Machu Picchu te zien! Het wereldwonder waar we al sinds het begin van onze reis naar toe kijken! En morgen gaan we het dan toch in het echt zien!

Aquas Caliente

Afgepeigerd, maar met Machu Picchu al een beetje in onze herinnering geprint kwamen we uiteindelijk aan in aguas caliente. Het dorp lijkt een beetje op een Oostenrijks bergdorp tijdens apresski. Het is er best toeristisch, maar niet te overheersend, en het is best een leuk dorpje/stadje. Na de spullen in de hotelkamer gelegd te hebben en even uitgerust te hebben zijn we met zijn tweetjes even in beraad gegaan wat handig was. Je kan namelijk vanuit aguas caliente naar Machu Picchu lopen (duurt ongeveer 1,5 uur) of je kan de bus nemen. Nu waren we allebei erg moe en hadden last van onze benen en hebben daarom maar besloten om de eerste bus naar boven te nemen, omdat we in Machu Picchu zelf ook nog wilden rondlopen. Uiteindelijk hebben we samen met de twee Duitsers de bustickets gekocht en afgesproken om de volgende dag om 0345 buiten klaar te staan om de eerste bus naar boven te nemen. Maar de dag was nog niet voorbij! We hebben nog heerlijk gegeten en gelachen met z’n allen en daarna nog naar de mercado central gegaan om wat eten en drinken in te kopen voor bij Machu Picchu. Helaas was het toen tijd om afscheid te nemen van onze fantastische gids Anthony! En toen hop naar bed, want de wekker staat weer vroeg voor de volgende dag!

(Bijna) als eerste boven

De dag is aangebroken. De wekker ging vroeg maar we waren er helemaal klaar voor. Het moment waar we naar toe hebben gewerkt. De spullen in de kamer gezet van de Duitsers (zij bleven namelijk nog een nachtje) en op naar de bus. Maar toen bleken we opgesloten in het hotel, de deuren waren nog dicht! We wilden bijna uit het raam klimmen maar toen kwam gelukkig een van de medewerkers en die maakte de deur voor ons open. Gelukkig was de busstop dichtbij en yes! We waren nummer 5 en 6 in de rij voor de eerste bus, wat betekend dat we als één van de eerste boven zullen zijn. Gaaf! Het was nog even meer dan 1,5 uur wachten buiten maar we hadden gezelschap van wat straathonden die het fijn vonden om tegen ons aan te liggen. De rij voor de bus werd langer en langer, met blikken van teleurstelling bij sommige mensen als ze zagen hoe ver ze achteraan moesten aansluiten. En wij? Wij zaten ze stiekem wel een beetje uit te lachen.

Daar is dan eindelijk Machu Picchu

De bus kwam aangereden en we stapten in. Daar gaan we dan! We reden de berg omhoog langs alle mensen die besloten de trappen te gaan lopen. Eenmaal boven waren we niet de eerste in de rij voor de ingang, maar we hoorden wel bij de groep eersten. Om 6.00u stipt gingen de deuren van de Machu Picchu open, met de zon net op. Omdat onze rondleiding nog niet zou beginnen besloten we te racen naar het uitzichtpunt van Machu Picchu. En ja hoor daar was hij! Gaaf! En nog helemaal leeg. Na wat foto’s besloten we terug te gaan en onze gids te zoeken voor de rondleiding. Inmiddels waren de Ieren ook boven, zij hadden de trappen gedaan. Super knap! De gids vertelden ons veel over het ontstaan van Machu Picchu, de inca’s en alles eromheen. Erg interessant. De tempels, de offerplaatsen, de huizen. Zo bizar om ertussendoor te lopen.

Aanzoek bij de zonnetempel

Na de gids besloten we voor een plaspauze Machu Picchu uit te gaan (er zijn geen toiletten in het park). Gelukkig mag je 3 keer op een dag opnieuw Macchu Picchu want we hadden er nog lang niet genoeg van! Na wat eten gingen we er weer voor. We besloten richting de zonnetempel te lopen. Een pittige maar mooie wandeling waarbij we als we ons even omdraaiden uitzicht hadden op het bizarre mensenwerk van Machu Picchu. Eenmaal bij de zonnetempel zagen wij ineens de Duitsers weer, huh? Zij zouden de Machu Picchu mountain beklimmen maar eenmaal daar kwamen ze erachter dat hun tourbureau dit niet geboekt had, super balen want hier keken ze erg naar uit. We besluiten samen te genieten van het uitzicht bij de zonnetempel. En terwijl Bart weer eens stond te praten met de Duitse jongen en wat andere vreemden ging er naast hun ineens een man op zijn knieën om zijn vriendin ten huwelijk te vragen. Wauw! De lat ligt nu hoog voor Bart haha.

DSCN6550

Foto’s zonder massa’s mensen

Vervolgens besloten we weer een andere plek op te zoeken voor wat andere foto’s en uitzicht. En zo ging dat de hele dag eigenlijk door. De ene plek had nog beter uitzicht dan de ander. We werden even achterna gezeten door een bewaker omdat we iets aan het eten waren. En omdat de Duitsers spring- en handstand foto’s aan het maken waren. Dit was niet toegestaan! Maar eenmaal hoog achterin met het meest fantastische uitzicht, zijn die foto’s van hun toch nog gelukt. We hadden denk wel een van de beste spots gevonden en we konden blijven kijken naar het fantastische uitzicht. Het park liep inmiddels steeds leger en leger en zo hadden we inmiddels foto’s zonder massa’s mensen. We hadden top weer, helder en een zonnetje.

Selfie met een lama

We bezochten nog de inca bridge, maar dat stelde helaas niet meer zoveel voor. We gingen nog op zoek naar een lama voor een selfie, maar helaas hadden ze er bij de vrouwen niet zo een zin in. En hebben alleen de mannen een selfie gescoord. Met een hilarisch beeld en foto tot gevolg toen Bart een selfie met een lama wilde maken. Na nog wat rondjes te hebben gelopen was het dan bijna sluitingstijd van het park en liepen we naar de uitgang.

De verdiende pizza en terug naar Cusco

Omdat we toch de ervaring van de trappen wilden hebben besloten we om de pizza als avondeten echt te verdienen, de trappen naar beneden te lopen. En wat waren we blij dat we dat niet vanochtend omhoog hadden gedaan. Het zijn niet de nette gelijke trappen die we hebben in Nederland. Nee, ongelijke hoogtes, scheef etc. etc. Best wel pittig! Eenmaal weer in aguas caliente hadden we de pizza echt wel verdiend! Met het Duitse stel aten we wat en deden nog een drankje. Maar aangezien we al heel heel lang op waren vielen onze ogen inmiddels bijna dicht. Wij zouden vanavond al de trein hebben terug naar Cusco en dus besloten we alvast maar wat op het station te hangen. Eenmaal in de trein waren onze ogen gelijk dicht en het was dan ook moeilijk wakker worden. In Ollanyatambo moesten we uitstappen en overstappen op een mini busje die voor ons klaar stond. Uiteindelijk kwamen we onder een prachtige sterrenhemel aan in Cusco rond half 2 in de nacht. Eenmaal in het hostel doken we snel ons bed in, na bijna 24 uur op was het tijd om te slapen.

Eén woord: Fantastisch

Wat een fantastische geweldige trip naar Machu Picchu hebben we gehad. De tourgroep bleek een unieke, maar super gezellige samenstelling. Het avontuurlijke afwisselende programma was top en de natuur prachtig. We hadden het beste weer dat je maar kon wensen. Anthony is de beste gids die we tot nu toe hebben gehad en heeft ontelbaar veel foto’s van ons gemaakt (ook met zijn eigen mobiel). Het was fantastisch!  Bedankt Pachamama!

Wist je dat:
  • Iedereen elkaar in deze omgeving pappi en mammi noemt?
  • Zo goed als iedereen van het verlaten dorpje heeft de overstroming overleefd. Ze hebben hoger gelegen een nieuw dorp gebouwd, Santa Maria. Waar wij verbleven. Maar het oude dorp heet(te) ook Santa Maria.
  • Machu Picchu op een hoogte van 438 meter ligt?
  • Machu Picchu ongeveer een gebied beslaat van ongeveer 13 vierkante kilometer?
  • Je in Machu Picchu een paspoortstempel kunt halen? En raad is wat wij nu in onze paspoort hebben?!
  • Machu Picchu door bijna iedereen verkeerd wordt uitgesproken? [matsju pitsju] betekent eigenlijk gewoon plat gezegd oude penis. De officiële uitspraak is [Matsju Pieksju].
  • De inca’s enorme slimme mensen waren? Dat blijkt uit eigenlijk alles wat we tot nu toe van ze hebben gezien.
  • De inca’s geloven in pachamama? Kort gezegd komt dit neer op moeder aarde. Alles wat ze deden, deden ze met respect voor pachamama.
  • De Spanjaarden Machu Picchu nooit hebben ontdekt toen ze het land aan het veroveren waren? Gelukkig maar want anders was dit ook vernietigd.
  • De bewoners al die tijd al wisten dat er iets als Macchu Picchu daar lag maar er nooit aandacht aan geschonken hebben?
  • Unesco officiëel Peru aanraad om maar 2000 mensen per dag toe te laten? Maar de overheid alleen maar het geld ziet en hier 4000 per dag van heeft gemaakt?
  • Al het geld van de toegangsprijzen etc. helaas alleen maar naar de overheid gaat en niet naar de bevolking daar?
  • Pas aan het begin van de 20e eeuw (24 juli 1911) de stad opnieuw werd ontdekt door Hiram Bingham? Hij deed onderzoek naar Inca-paden. Bingham was op zoek naar de nog nooit gevonden stad Vilacbamba, wat de hoofdstad van de Inca’s zou moeten zijn geweest. Hij vond echter een volledig overwoekerd Machu Picchu.

 

1 Comment

  1. Jenny

    23/06/2016 at 15:50

    Wat gaaf weer ,geweldige foto’s. Een een diepe buiging voor jullie ,ik had t echt niet gedurfd, zo hangend aan een draad en dan die brug. Yakkes, mij te hoog.hihi Het gaat nu wel heel erg hard , nog maar 2weken. Dus haal er nog ff alles uit wat jullie nog willen. Veel plezier.😚👄😘

Geef een reactie