Argentinië, Reisdagboek avonturen, Zuid-Amerika

Argentinië // Patagonië, deel 1

Reisdagboek – Argentinië is een land van uitersten. Zo reizen we gemiddeld 20 uur om bij de volgende plek te komen en zijn de verschillen in de natuur meer dan groot. Het zuidelijkste deel van het land bestaat uit Patagonië. Ondanks dat we niet naar het zuidelijkste puntje van Argentinië zijn geweest zijn we wel erg zuidelijk geweest en hebben we zelfs meerdere lagen kleding aan moeten trekken. Onze eerste avonturen in Patagonië. En die zijn er heel veel dus neem de tijd om dit lange blog te lezen.

Stress om buskaarten

Na ons super leuke weekend in Uruguay hebben we de boot weer terug genomen naar Buenos Aires. Dit keer wel reispilletjes ingenomen en hebben de we overtocht wat beter overleefd! Eenmaal weer aan land wilde geen taxi ons naar het station brengen omdat het te dichtbij zou zijn. Maar we moeten echt buskaarten hebben.. Want helaas was dit online niet gelukt dus er was een beetje stress. En dus was de enige oplossing backpack op ons rug en met de benenwagen racen door de stad in de drukte van de spits op weg naar het station. Gelukkig bleken er daar nog kaarten te zijn en konden we om 20.00u ‘s avonds vertrekken richting Puerto Madryn. Onze eerste stop in Patagonië.

De eerste stop in Patagonië, Puerto Madryn

Na weer flink wat uren kwamen we op 1 maart aan in Puerto Madryn na uren door droge steppe gereden te hebben van Patagonië. Wel de eerste gaunaco gespot (een soort lama)! Eenmaal in Puerto Madryn besloten we weer de benenwagen te nemen op weg naar de Airbnb die we hadden geboekt. Wij zullen Bart & Michelle niet zijn als daar geen avontuur aan vast zit. Want lopend door iets wat een armere wijk leek met flinke backpacks en hoed val je op. Maar gelukkig moesten de mensen alleen maar lachen en na een hond in de kuiten van Michelle konden we gelukkig rustig ademhalen toen bleek dat in deze wijk de Airbnb niet zat!

De Airbnb in Puerto Madryn

De airbnb was een fijne kamer en een prachtig huis met grote tuin. We werden verwelkomd door de vrouw des huizes, Sylvia, en haar 2 dochters en kleinzoon die op visite waren. Het Engels moest even op gang komen maar al gauw was het ijs gebroken en hebben we hier de tijd van ons leven gehad. Ze namen ons gelijk mee naar de supermarkt en de Tourist Information en ook een kleine citytour mocht niet ontbreken. ‘s Avonds werden we met de andere (Franse) gasten uitgenodigd voor een diner. En stond gestoofd lam op tafel. Lam is hét gerecht van deze regio. En het smaakte goed. Moe door de lange reis en het late diner in Spaans, Frans en Engels sliepen we gauw!

Even rustig aan

De meeste dagen in Puerto Madryn hebben we rustig aan gedaan omdat we best moe waren van alle indrukken van de reis tot nu toe. Natuurlijk moesten we ook wat zien van de omgeving en zo zijn we de eerste dag op pad gegaan. Ondanks dat het geen walvisseizoen was zou er genoeg te zien zijn. Een wandeling langs het strand, in het stadje en langs een tourbureau voor het boeken van een tour. Een flink gat in onze portemonnee later was er een tour naar het nabij liggende schiereiland Peninsula Valdès geboekt voor de volgende dag.

Op tour tussen het bejaardentehuis

De dag zelf begon vroeg met een wandeling richting het kantoor van het tourbureau. Hier werden we opgehaald en gingen we langs de rest van de hotels om mensen op te halen. En zo kwam de ene na de andere wat “oudere” persoon ingestapt. We haalde de leeftijd flink naar beneden en kregen de Engelse uitleg privé aangezien wij de enige waren die Engels begrepen. De tour bracht ons door de natuur van het schiereiland. Zo hebben we zeeleeuwen gespot, gordeldieren, gaunaco’s, mara’s (een soort grote hazen die alleen in Argentinië leven) en een soort struisvogels. Helaas waren de zeeolifanten waar we het meest benieuwd naar waren verdwenen en onze grootste hoop op orka’s is helaas ook niet uitgekomen. Of het aan de tour lag geen idee maar het was wel een beetje teleurstellend. De eerste pinguïn die we tegenkwamen op het schiereiland was dood. Maar gelukkig gingen we nog op bezoek bij een pinguïn kolonie, waar we heel dichtbij ze konden komen! Dat was super leuk om mee te maken. Wat zijn het toch grappige dieren. We konden uren naar ze kijken maar helaas vertrok de tourbus alweer veel te snel.

Afscheidsetentje met Sylvia

Na een iets wat teleurstellende tour kwamen we weer terug aan het vaste land, maar goed niet alles kan perfect zijn en we hebben toch wat leuke dieren gezien! De dagen in de Airbnb waren genieten. Leuk om onder de Argentijnen te zijn. De laatste avond werd er een vriend uitgenodigd en genoten we van dit keer van een Argentijnse asado/bbq. En het was weer heerlijk! Bart heeft ook direct geleerd hoe een echte Argentijnse bbq in zijn werk gaat. We gaan Sylvia zeker enorm missen. We hebben heel veel grappige dingen meegemaakt vanwege de taalbarrière. Verwarringen, Versprekingen en Miscommunicatie. We kunnen er nog om lachen. We hebben in ieder geval veel lol gehad! Daarnaast voelde we onze deel van de familie. Zelfs een zoen voor de nacht of als ze even wegging hoorde erbij! Met weer een nieuw contact erbij in onze zak verlieten we dit fijne huis op weg naar een nog zuidelijkere plek in Patagonië.

Verkeerde bustickets?

Gelukkig houden wij het spannend en zo was het even spannend of wij wel op een zuidelijkere plek zouden komen. Want de route die we met de  bus wilde nemen bleek online ineens niet meer te bestaan. Gelukkig was onze host daar om ons te helpen en alle busmaatschappijen af te bellen en mee te gaan naar het station. Want we hadden tenslotte al een busticket voor de eerste bus. Uiteindelijk bleek de route nog wel te bestaan en besloten we de gok te wagen. Op een busstation in een stadje van niets na een reis van een paar uur hebben we in totaal 7 uur gewacht voor de volgende bus. Na 2 uur gewacht te hebben ging de busmaatschappij open en konden we de tickets kopen van de rest van de reis naar het zuiden. Uiteindelijk komt alles goed!

Nog ietsje zuidelijker in Patagonië

De volgende stop was El Calafate op 7 maart. Na een busreis door de pampas van Argentinië waarin weinig te bekennen was doemden ineens heuvels, bergen en een meer op. We zijn er bijna! En de kou? Die was er eigenlijk nog niet! Al was het wel bewolkt en wat frisser. Na boodschappen en een werkende bank besloten we naar het meer vlak achter onze nieuwe slaapplek te lopen. Hier hebben we flamingo’s gespot en kwamen er (wilde) paarden op ons afgestormd. Maar we hebben het overleefd! De nacht daarentegen was toch iets frisser en werden we wakker van de kou. We zijn dus echt in Patagonië!

Van tropisch gebied naar kou en gletsjers

De volgende dag was het dan de tijd om te bezoeken waar El Calafate de uitvalbasis voor is. De gletsjer Perito Moreno. Vroeg namen we de bus met prachtige uitzichten onderweg en zo waren we in het park nog bijna alleen. Iets kouder dan verwacht liepen we richting het natuurwonder. Want hoe we enkele weken geleden nog bij de watervallen van Iguazu stonden, hoe het tegenovergestelde hadden we nu voor ons. Het stadje zelf is erg toeristisch en daar vonden we dan ook weinig aan. Maar de reden waarom we deze plek bezoeken is natuurlijk niet het stadje.

Gletsjer Perito Moreno

Krakend en helder blauw horen en zien we de gletsjer al op afstand. Beiden lopen we met kippenvel (en dan niet van de kou). Gletsjer Perito Moreno is een van de weinige gletsjers op aarde die niet krimpt. En de gletsjer is erg in beweging (1 tot 2 meter per dag). Zo breken er grote stukken af in de zomer en dit groeit weer bij in de winter. En dit hebben wij ook mogen meemaken! Wauw wat was dit gaaf. Krakend en met donderend geweld ploft er binnen een uur al een stuk voor onze ogen in het water. Een gilletje van geluk ontbreekt er niet bij ons. We dachten dat dit het enige stuk is die we vandaag zouden zien en we waren al optimaal gelukkig en enthousiast. Uiteindelijk bleken we een van de beste dagen uitgekozen te hebben en hebben we vele stukken horen en mogen zien vallen. Er was namelijk nog iets bijzonders aan de hand bleek achteraf.

Een bijzonder bezoekje

Eenmaal in de 5 jaar groeit de gletsjer aan land. Omdat het water van het meer er toch doorheen wil breekt deze op een bepaald moment door een stuk van het ijs heen. Wij dachten dat het niets bijzonders was, maar niets bleek minder waar! Omdat het gat van het water steeds groter wordt ontstaat er een ijsbrug en kan de gletsjer het ijs erboven niet meer houden en zo hebben we enorm veel stukken zien afbreken. Het kabaal kun je je bijna niet voorstellen. Het was fantastisch! We hebben uren kunnen kijken naar de helderblauwe ijsschots die 5 kilometer breed is en met pieken van 80 meter hoog. We hadden daarnaast prachtig weer. Een paar dagen later hoorde we dat de ijsbrug een of twee dagen na ons bezoek compleet is ingestort. Een filmpje van het instorten van de ijsbrug. Klik hier . Bijzonder om te zien. Wij zagen de doorgang nog een klein en smal. Een fantastisch dag met een fantastisch natuurspektakel!

Door naar hét hikers paradijs van Argentinië

Na deze gave ervaring was het tijd voor de volgende stop in Patagonië. Na een relatief korte busreis (voor ons) van 3,5 uur op 9 maart kwamen we aan in El Chalten. En wat een gave busreis. De hoge pieken van de nog hogere bergen die we al hadden gezien in El Calafate waren ineens te zien. Vanwege het heldere weer konden we zelfs Fitz Roy zien! En dat is bijzonder aangezien deze vaak gehuld is in mist. Ik denk dat wij onze opa’s in de hemel mogen bedanken tot nu toe met het goede weer op de goede momenten! Na een korte presentatie in het bezoekerscentrum van het park kwamen we aan op het busstation.

El Chaltèn

El Chaltèn is een heel klein dorpje. Het is vooral bekend om de hikes en de ligging bij de bekende Fitz Roy. Na een omweg naar het hostel en een val van Michelle met backpack (auw!) kwamen we aan in het hostel. Na het stadje de eerste dag een beetje te hebben doorgelopen en alvast een (duur) busticket gekocht te hebben terug naar het noorden was het de tweede dag tijd voor wat eerste hikes. We wisten dat het deze dag wat minder weer werd en besloten we 2 kleine hikes te doen van in totaal 3 uur naar wat uitzichtpunten. Een warming-up voor de volgende dag.

Cerro Fitz Roy

Omdat wij Bart & Michelle niet zijn als we het niet groots aanpakken besloten we de derde dag gelijk voor de meeste moeilijke en pittige hike te gaan van dit gebied van Patagonië. Cerro Fitz Roy. Een prachtige tocht door de omgeving naar de beroemde berg Fitz Roy (3375 meter). De berg zelf kon (gelukkig) niet beklommen worden maar de Cerro Fitz Roy  brengt je uiteindelijk bij een helder blauw gletsjer meer (lago de los tres) met uitzicht op de Fitz Roy. De dag begon goed met een heldere blauwe lucht en de zon die op de Fitz Roy scheen. Let’s go! De eerste 3 km was al best wel pittig en wisten even niet waarom we hier ook al weer aan begonnen waren. Gelukkig zetten we door waarna de rest van de 6 km eigenlijk zeer vlot en makkelijk verliep. Maar helaas de laatste kilometer bijna een hel was. In totaal hebben we 10 uur gelopen. Hebben we 750 meter geklommen, waarbij in de laatste kilometer 400 meter. Stel je een steile berg voor en dan nog 10 maal erger. Het klimmen was echt klimmen op een ondergrond van stenen, grind en zand. Net zoals het overgrote deel van de rest van de route.

Wat een uitzicht

En toen we dachten dat we er bijna waren bleek er nog een berg/heuvel achter verscholen te zitten. Maar we hebben het gedaan! En het uitzicht was het meer dan waard. Naast Lago de los tres lag nog een ander meer die we ook nog maar even bekeken hebben. Het is zo gaaf om naar iets toe te werken wat al je energie kost en dan uiteindelijk te zien waar je voor werkt. (Maar helaas moet je dan ook weer de route terug). En vandaag was weer een super heldere dag met genoeg zonneschijn en weinig wind waardoor de Fitz Roy volledig te zien was en we niet van de berg afgeblazen werden. Genieten! Bedankt opa’s! Eenmaal terug in het dorp hadden we er bijna 25 km op zitten. Kapot, moe en met mega zere voeten hebben we ons zelf beloond op heerlijk ijs en pizza. Na een douche zijn we ons bedje ingekropen en hebben we de volgende dag weinig gedaan.

Wat een fijne plek was El Chaltèn

13 maart was onze laatste dag alweer in El Chaltèn. Echt een heerlijk dorpje. Iedereen loopt hier in makkelijke (wandel)kleding en bergschoenen. We besloten nog een laatste hike te doen van een makkelijke 6 km in totaal naar een watervalletje. Daarna wafels gegeten als afscheid met het Engelste stel die we 3 nachten als kamergenoten hadden en nog wat kaart spelletjes gespeeld. Onze bus zou namelijk pas om 20.45 uur ‘s avonds vertrekken. Een lange busreis waar we richting een ander deel van Patagonië gaan, het merendistrict. En daar zitten we nu. Maar die avonturen komen binnenkort.

We verleggen onze grenzen

En dit was dan een samenvatting van onze eerste avonturen in het prachtige Patagonië. We maken zoveel mooie dingen mee. Hebben (weer) super leuke mensen ontmoet, geproefd van het Argentijnse leven, Alles gegeven bij de hike naar Fitz Roy en nooit gedacht dat we dit soort hikes zouden doen. We hebben genoten van de mooie en bizarre natuur zoals wij dat alleen van een postcard kennen. We verleggen onze grenzen!

Hasta Luego!

Wist je dat:
  • Het kleinkind van Sylvia (1 jaar), Bart kon zeggen na een paar keer ons gezien te hebben?
  • We ons favoriete Braziliaanse drankje spotte in de winkel in El Calafate? Twee flessen hebben we ingeslagen, meer konden we helaas niet meeslepen.
  • We hier een soort smeerkaas op brood eten? En het smaakt nog ook!
  • Michelle een blauwe wang had en blauwe dikke knieën na haar val met de backpack? Maar dat de stoepen in El Chaltèn ook wel erg raar ineens af liepen.
  • We dachten even vast te zitten in El Chaltèn? Het busticket was iets duurder dan we dachten en omdat de geldautomaten hier bijna niet werken zouden we niet genoeg geld hebben voor de tickets. Gelukkig bleek het geluk weer dichtbij en kwam er uit een van de twee automaten toch geld. Gered!
  • We in het hostel van El Chaltèn na de eerste nacht hele leuke kamergenoten hadden? Een Engels stel waar we echt ontzettend mee gelachen hebben.
  • En we ze in Bariloche zeer waarschijnlijk weer gaan ontmoeten? Omdat het zo gezellig was!
  • We enorm veel Israëlische reizigers tegenkomen? Alsof het halve land is leeggelopen.
  • Bijna geen enkele deur van een openbaar toilet hier op slot kan?
  • Ze hier geen limonadesiroop kennen maar limonade maken door middel van smaakjes poeder?

 

 

 

 

 

 

5 Comments

  1. Jenny

    16/03/2016 at 19:05

    Jeetje ,wat gaaf weer wat jullie allemaal meemaken en wat een mooie foto’s.wat een land van tegenstellingen. Verheug me al op jullie volgende verslag. Is zo leuk om jullie te volgen op deze manier.Veel plezier en tot t volgende verslag.xxxx

    1. Bart & Michelle

      18/03/2016 at 22:55

      En wij verheugen ons altijd weer op uw reactie! Dikke knuffel en tot het volgende verslag. xxx

  2. Nikita

    17/03/2016 at 07:16

    Wow wat een verhalen. En wat een belevenissen.

    En wat ziet het er onwijs gaaf en mooi uit!!!
    Jullie stralen stuk voor stuk op de foto’s.

    Ga zo door 💋

    1. Bart & Michelle

      18/03/2016 at 22:54

      Wat super lief je berichtje. Vinden we erg leuk om te lezen. We genieten volop van alle dingen die we zien en beleven. Dikke kus aan de boefjes.

  3. Martha

    26/03/2016 at 21:41

    Niet eerder de tijd gehad om te lezen maar wat een mooi verhaal. Jullie genieten volop van alle mooie bezienswaardigheden onderweg.

Geef een reactie