Brazilië, Reisdagboek avonturen, Zuid-Amerika

Brazilië // Rivier van Januari – de stad Rio de Janeiro

Reisdagboek – Iedereen kent wel het liedje van Maywood of Gerard Joling over Rio de Janeiro. Vlak voor vertrek hebben we deze nog een paar keer meegezongen (foute uur van Qmusic). En toen stonden we daar ineens zelf; In de grootste stad van Brazilië. Beiden vonden we het spannend om deze stad te betreden door de vele horrorverhalen die wij hebben moeten aanhoren van mensen. Maar wij hebben van alle diverse horrorverhalen in real life niets meegekregen. Gelukkig! En we hebben met eigen ogen mogen zien wat een super leuke stad Rio de Janeiro is.

Van Paraty naar Rio de Janeiro

Op 12 februari arriveerden we op busstation Novo Rio na een rit van ongeveer 5 uur vanuit Paraty. Het was een rit met weer fantastische uitzichten en met een buschauffeur die ons weer heerlijk door de bochten gooiden. Op zoek naar een taxi zodat we veilig en wel aan zouden komen in ons hostel en vanuit daar alles zelfstandig konden gaan ontdekken. We werden nog aangesproken door een schimmig persoon die ons zeer waarschijnlijk een illegale taxirit wilde aanbieden. Maar hoe avontuurlijk we ook zijn, hebben we gewoon lekker een officiële taxi genomen.

Het uitzicht vanuit de taxi

Vanuit de taxi werd ons echt duidelijk dat we in een grote stad terecht waren gekomen na twee rustige kleine steden te hebben bezocht. Van tweebaanswegen worden met gemak vierbaanswegen gemaakt (inclusief vrachtwagens en touringcars), scooters racen overal tussen door en dan zijn er ook nog gekken die tegen het verkeer in fietsen! Na de drukke wegen verlaten te hebben kwamen we in “onze” wijk aan, Santa Teresa. De rit door de wijk deed ons eerst even schrikken.. Zulke afgelegen en langs smalle straatjes met kleine huisjes, maar uiteindelijk toch in de straat gekomen waar ons hostel stond! En het viel allemaal erg mee ;).

Hostel in Santa Teresa

Ons hostel lag tegen een helling aan en liep stijl omhoog. De eerste trap (zo’n 20 treden) moesten we zelf onze backpacks naar boven tillen. Vanaf daar was er een gondeltje waar je de bagage in kon doen. Een leuke ervaring en scheelde ons weer wat sjouwen in de hitte. Helaas was het niet toegestaan  om zelf in de gondel te stappen en moesten we ons zelf nog omhoog slepen over de trappen. Maar toen wij achterom keken hadden we een adembenemend uitzicht over een groot deel van Rio en de haven. Eenmaal helemaal boven werden we vriendelijk ontvangen, werd ons onze kamer toegewezen (met airco!) en gingen we op ontdekking uit in het hostel waarbij we eindigden op het dakterras met een heerlijk welkomsdrankje; Caipirinha. Het drankje van Brazilië.

Op zoek naar Christus Redentor

De volgende dag was het tijd om de stad te gaan ontdekken. De receptionist gaf aan dat we NOW! naar Christus Redentor moesten gaan omdat er nauwelijks bewolking was en je nooit weet hoe dat de volgende dagen zou zijn. Zo gezegd zo gedaan en op weg waren we. Onderweg kwamen we nog een echte bloco tegen. Een feest van mensen op straat die heerlijk Carnaval aan het vieren waren. Ook bij Bart kroop er ineens iets in zijn bloed en begon hij semi ritmische bewegingen met zijn lichaam te maken (degene die Bart kennen kunnen zich wel inbeelden hoe dat er ongeveer uitziet). Met een omweg (omdat het dichts bijzijnde metrostation dicht bleek te zijn) kwamen we aan op de plek waar we met een (toeristische) busjes naar het beeld van Christo Redentor vertrokken. Daar stond hij dan! Jezus Christus de verlosser op z’n sokkel. 38 meter hoog. Wat een bijzonder moment was dat, om te beseffen dat wij dus echt daar waren op een plek die je alleen van tv en ansichtkaarten kent! Het uitzicht over de stad was heel bijzonder aangezien we op een berg van 710 meter hoog stonden. Eerste wereldwonder voor ons in Zuid-Amerika, CHECK!

Op avontuur met de stadsbus

De rest van de dagen zijn we druk op pad geweest in Rio de Janeiro. Op Valentijnsdag wilde we naar de Botanische tuin gaan waar je ook meerdere dieren kunt spotten. Samen met 2 Canadezen meiden gingen we het avontuur met de stadsbus aan. Eenmaal aangekomen bij de tuin bleek deze gesloten omdat er weer een heuse bloco aan de gang was. In een parade kwamen dansende mensen voorbij en ook onze heupen gingen weer eventjes los. Omdat Brazilië Brazilië niet is als de tuin toch nog wat later open gaat dan de bedoeling was gingen we het allemaal niet meer redden en besloten we een wandeling richting het centrum te doen voor onze volgende activiteit. Dit werd een soort van marathon in de hitte, but we did it! We hadden heeeel eventjes tijd om bij te komen en ons te laden voor de volgende activiteit. De free walking tour.

Ontgroening van onze “free walking tours”

Dit is een tour, vaak gedaan door studenten, die ook echt gratis is. Je hoeft je hiervoor niet aan te melden maar gewoon op de afgesproken tijd en locatie aanwezig zijn. Ze weten vaak veel te vertellen over de wijk waar je op dat moment doorheen loopt en doen dit met veel enthousiasme. Aan het eind geef je fooi, wat jij vond dat het waard was. Een super leuk concept. Onze gids Natalie was mega enthousiast en wist heel veel te vertellen over de wijk Ipanema en Copacabana (Ja van het strand!). Het was super gezellig want we bleken met redelijk wat leeftijdsgenoten te zijn uit verschillende werelddelen. Een fikse wandeling in de hitte maar we hebben ervan genoten.

Ipanema zonsondergang

Na de wandeling besloten we met het Nederlandse meisje dat ook mee was richting het strand terug te lopen om de zonsondergang te bekijken. Ondanks dat we met vele honderden mensen op de rots zaten was het uitzicht adembenemend! Vervolgens met z’n 3en bij een lokaal tentje op straat wat gegeten. Een super gezellige, geslaagde dag!

We doen er gewoon nog eentje

Omdat deze tour zo geslaagd was besloten we de volgende ochtend ook de tour door het stadscentrum te doen. Met een deel van dezelfde groep en dezelfde leuke gids liepen we langs de bezienswaardigheden in het centrum van Rio met de bijbehorende achtergrondinformatie. We eindigden op de beroemde trappen van Rio de Janeiro: Escadaria Selarón. Vanaf 1990 is de kunstenaar begonnen met het bekleden van de trap langs zijn huis. In eerste instantie met alleen gele, groene en blauwe tegels, de kleuren van de Braziliaanse vlag. De trap is 125 meter lang, 250 treden en is inmiddels bedekt met meer dan 2000 tegels verzameld uit meer dan 60 landen over de hele wereld. Wij hebben genoten van deze gekleurde trappen. Hierna hebben we nog gezellig met een deel van de groep wat gegeten en hebben wij met een Israëlisch stel nog even een stuk door de stad gelopen.

Een tropisch regenbui’tje

‘S avonds was het plan om de Suikerbroodberg op te klimmen voor een, naar het schijnt, fantastische zonsonderdag. Helaas besloot het weer voordat we de berg op gingen om te slaan in noodweer. Het kwam met bakken uit de lucht, onweerde en veroorzaakte gelijk complete chaos in de straten van Rio de Janeiro. Super grappig om mee te maken. Uiteindelijk zijn we nat maar veilig en wel weer in het hostel gekomen. Helaas hebben we de zonsondergang moeten missen.

Rio de Janeiro, wat was je leuk!

En toen zaten onze dagen er in Rio de Janeiro alweer op. We hebben super leuke mensen ontmoet, veel van de stad gezien en onze eerste wereldwonder af kunnen strepen. Wij vonden Rio de Janeiro boven verwachting echt heel erg leuk. Geen gekke dingen maar gewoon een prachtige stad tussen de bergen. Een stad die niet te vergelijken is met een andere stad door de ligging. Het is zeker een bezoekje in je leven waard!

Ciao! Bart & Michelle

Wist je dat:
  • Rio de Janeiro betekent rivier van januari? Toen de Portugese ontdekker Gaspar de Lemos op 1 januari 1502 de Baai van Guanabara ontdekte, dacht hij dat het om de monding van een rivier ging,  vandaar de naam.
  • Dat mensen die uit Rio komen, Carioca’s genoemd worden.
  • De Brazilianen niet zo zuinig zijn met alcohol in de cocktails. Blijft niets meer van de zoetigheid over, maar we sliepen wel heerlijk!
  • We hier geen toiletpapier door de wc mogen spoelen? En dus alles in een aparte prullenbak moeten doen? Echt even wennen.
  • Je de temperatuur van de douche niet zo kunt stellen als in Nederland? Soms zit er wel een knop op de douchekop zelf waarmee je de temperatuur een beetje kunt regelen maar aangezien die nogal hoog hangt moet Bart deze voor Michelle af en toe bijstellen.
  • Wij 9 van de 10 keer zonder tijd op pad gaan en dus echt geen idee van tijd hebben. Heerlijk!
  • Kunstenaar Seleron in 2013 dood werd gevonden op zijn trap? Wat er is gebeurd is nog steeds een raadsel.

 

 

5 Comments

  1. Esther van Dam

    22/02/2016 at 15:41

    Gaaf allemaal en heel leuk om te lezen. Ik kijk nu alweer uit naar jullie volgende verhaal. Veel plezier

  2. Monique de Bruijn

    22/02/2016 at 15:50

    Wauw wat een mooi stad !

  3. Martha

    22/02/2016 at 18:10

    Wat hebben al veel gezien!! Mooie foto’s erbij.

  4. Sanne

    22/02/2016 at 19:25

    Weer een super verhaal! En gave foto’s! Nog steeds z’n gek en onwerkelijk idee dat jullie daar zitten!

  5. Jenny kerkman

    23/02/2016 at 09:16

    Gaaf wat jullie allemaal mee maken en heerlijk om te lezen. Mooie foto’s ook. Al blijft t raar dat jullie zo ver weg zitten , terwijl t zo dichtbij lijkt. Veel plezier! !!!

Geef een reactie