Argentinië, Reisdagboek avonturen, Zuid-Amerika

Rondtoeren in een eigen auto in Noord-Argentinië

Reisdagboek – Rondtoeren in een eigen auto, in Argentinië. Een rijstijl iets anders dan ons “nette” Nederland. Maar iets wat we zeker wilde afstrepen tijdens onze reis. En waar anders dan het wisselende Argentinië, in de prachtige natuur van het Noorden. Onze avonturen van onze selfdrive door het Noorden van Argentinië lees je in dit blog.

Alweer een fantastische busrit

Na een fantastische fantastische route (ja alweer!) van San Pedro de Atacama naar Salta, waarbij we dwars de andes doorstaken over diverse haarspeldbochten. Fantastische natuur zagen in de vorm van zoutvlaktes, lama’s, schapen en geiten die de weg oversteken, verschillende vormen en kleuren bergen en kleine dorpjes kwamen we aan in Salta, Argentinië. Natuurlijk moesten we opnieuw een Argentijnse stempel in ons paspoort en dit gebeurde op een hoogte van boven de 4000 meter. Dit voelden we wel even toen we met onze backpacks moesten slepen.

Terug in Argentinië

Eenmaal aangekomen in Salta namen we een taxi naar onze Airbnb. De eigenaren stonden ons al op te wachten met hun zoon die op een typische Nederlandse jongen leek, erg grappig (zij zijn namelijk echt Argentijns). De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen. Daarna moest de was maar eens gedaan worden. Op hoop van zegen naar een wasserette en de was kwam heerlijk schoon en fris terug en alles nog in de goede maat. Boodschappen gedaan waarbij we echt weer even aan de dure Argentijnse prijzen moesten wennen en daarna de stad gaan verkennen.

De drukke stad Salta

De stad was druk, veel mensen aan het winkelen. Natuurlijk bezochten we de bekende roze kathedraal van Salta. In de avond besloten we op aanraden van onze Airbnb host uit te gaan bij een populair restaurant. Vanuit de stad namen we een taxi, maar eenmaal daar bleek de tent nog gesloten.. De taxichauffeur was zo netjes om te vragen voor ons hoe laat het restaurant precies open ging en toen bleek dat we nog een hele tijd moesten wachten en het niet een hele fijne buurt was, heeft hij ons maar ons onze slaapplek gebracht. Eenmaal daar even uitgerust om vervolgens later een taxi te pakken naar het restaurant. Dit keer stond er een rij buiten met mensen die naar binnen wilden. We sloten aan in de rij en niet veel later ging de deur gelukkig open. Het restaurant is een omgebouwd huis dat bestaat uit verschillende kamers. Na een bepaalde tijd komen er muzikanten lokale muziek spelen. Helaas niet in onze kamer maar we hebben ze wel gezien en voornamelijk gehoord. Mensen klappen en zingen mee, een leuke sfeer. Naast ons zat er een Engels stel waar we mee aan de praat raakte en zo hadden we een erg gezellige avond.

Ambachtmarktje

Salta is de eerste stad in Argentinië waarbij we een echt Zuid-Amerikaans gevoel kregen door de chaos en de drukte. De volgende dag hebben we de laatste puntjes op de i gezet voor onze dagen met de huurauto. We besloten daarna naar een ambacht marktje te gaan. Een heel stuk gelopen door de stad waarbij we gevolgd werden door een hond.  Helaas viel de markt wat tegen maar we moesten natuurlijk bij een eetkraampje met verschillende typische gebakjes wel wat uitproberen!

Het bijzondere MAAM museum

Hierna bezochten we het MAAM museum. Een museum over de inca’s. In dit museum wordt er verteld over de spullen die zijn gevonden bij een opgraving. Naast de traditionele spullen zijn er op verschillende plekken ook drie lijkjes gevonden. Deze kinderen zijn bewust gekozen voor opoffering. Er is er altijd maar één zichtbaar van de drie in het museum en wij zagen het jongetje van 7 jaar. Het is heel bizar om te zien, nog helemaal intact. De handjes zien er echt uit als kinderhandjes. Misschien ook wel een beetje luguber omdat de kinderen slapend maar dus levend worden begraven maar wij vonden het ook erg interessant en indrukwekkend. De kinderen van Llullaillaco worden ze genoemd. Mocht je geïnteresseerd zijn naar het hele verhaal over deze kinderen is het natuurlijk te vinden op google!

Op pad met onze eigen huurauto

Maandag 11 april was het zo ver, om 10.00 uur stond de huurauto voor onze neus. We gaan na wat dagen slenteren door de stad Salta, de omgeving verkennen. Nadat alle papieren in orde waren zijn we op pad gedaan. Vandaag stond de route Salta – Cachi op het programma. Het was vandaag niet heel helder en een beetje miezerig maar dat mocht de pret niet drukken. Na wat wennen in de chaos in de stad reed Bart soepel de stad uit en zaten we al gauw in de bergen. Een goede geasfalteerde weg die ineens op hield door werkzaamheden. Wel even spannend met de auto voor het eerst op een niet geasfalteerde weg, zeker toen we ineens een riviertje over moesten steken. Maar dit verliep soepeltjes en zonder hulp. En gelukkig was de weg later weer geasfalteerd.

Hoger en hoger

We kwamen steeds hoger in de bergen waarbij het uitzicht soms niet meer was dan mist. Het hoogste punt lag ongeveer op 3000 meter. Af en toe moesten we even remmen voor wat ezels op de weg. Na het hoogste punt bereikt te hebben daalden we weer en uiteindelijk reden we zelfs in het zonnetje en veranderde het landschap in droge grond met cactussen zover je kon kijken. Een mooie route en wat is een eigen auto toch fijn omdat je kunt stoppen waar je wilt. Uiteindelijk kwamen we na 3,5 uur rijden aan in Cachi.

Het kleine plaatsje Cachi

Cachi is een klein plaatsje aan de nationale route van het land, route 40. We liepen wat rond in het stadje dat vooral stil was door de siësta. Het heeft allemaal witte huizen en het ligt tussen de bergen. We hebben hier wat empanada’s gegeten en het vieste ijs ooit (geen uitleg waardig). De rest van de middag hebben we van het zonnetje genoten en rustig aan gedaan.

De route Cachi – Cafayate

De volgende dag was het tijd om weer door te rijden. Dit keer van Cachi naar Cafayate. Een route van een paar uur over de nationale route 40. Een totaal onverharde weg en dat was af en toe best even spannend. Steentjes, grind en zand dat alle kanten op ging. De weg was best wel smal op sommige punten en dan precies kwamen we een van de weinige andere weggebruikers tegen natuurlijk. We bleven genieten van de vele mooie natuur om ons heen met een snelheid van gemiddeld 40 kilometer per uur (vanwege de slechte weg). Een groot deel van de laatste route leek het alsof we ineens over mars reden. Canyons, rode gesteente in de meeste rare vormen. We hebben onze ogen uitgekeken. Uiteindelijk veranderde de weg in een normale geasfalteerde weg en veranderde de omgeving in velden vol wijngaarden. En zo reden we Cafayate binnen, onze volgende stop.

Wijntjes proeven in Cafayate

Cafayate staat bekend als een wijngebied. Het heeft een eigen witte druif, de Torontes. De wijn van deze druif heeft als kenmerk dat hij zoet ruikt maar totaal niet zoet smaakt. Maar ook de andere witte wijnen en natuurlijk de rode wijn mag niet ontbreken in dit gebied. Ook is er echt wijnijs te vinden in dit gebied die we natuurlijk ook even moesten proberen. De rode en de witte wijnijs, beide smaken echt naar wijn, heel apart om ijs te eten met wijnsmaak. En zo besluiten we de eerste avond na wat van het stadje bekeken te hebben en het wijnijs geproefd te hebben alvast wat wijnen te gaan proeven. Bij een wijnbar worden we ontvangen door een Argentijn op leeftijd. We besluiten beide een verschillende proeverij te doen en zo begint ons avontuur in Cafayate met 10 verschillende wijnen (okee 9 want Michelle krijgt per ongeluk 2x dezelfde). Wees gerust, de glazen waren niet volledig vol en we konden nog in een rechte weg naar onze slaapplek lopen! De wijnen waren heerlijk maar ons favoriet was toch de eerste rosé van Bart zijn proeverij. Helaas zijn we de naam vergeten … Na nog wat empanada’s konden we heerlijk slapen.

Een bezoek aan een echt wijnhuis

Natuurlijk kan een bezoek aan een echt wijnhuis en wijngaard niet ontbreken en zo genieten we van de prachtige omgeving vanaf het terras van wijnhuis Piatelli. Een luxe bedoening en we voelen ons dan ook een beetje underdressed. Gelukkig hebben we een tour met een Argentijns stel dat er ook niet poepie chique op gekleed is en voelen we ons al beter. We krijgen een rondleiding door het gebouw waarbij de laatste oogst van het seizoen door de eerste machine gaat waarbij het schil wordt verwijderd van de rode druif. Hierna zien we de kelder waar de vaten staan opgeslagen en tussendoor krijgen we heel heel veel informatie.

En nog een proeverij …

We beginnen de proeverij als bijna echte wijnkenners. Want natuurlijk mag ook hier een wijnproeverij niet ontbreken. Zes verschillende, waarbij 1 witte, 1 rosé en 4 rode. Bij de rode wijnen moesten we ook nog een test ondergaan. Dit wijnhuis heeft namelijk ook wijnvelden in Mendoza, een plek meer zuidelijk gelegen in Argentinië. We moesten kijken of we verschillen konden ontdekken ondanks dat het dezelfde druif was, en de wijn hetzelfde aantal maanden in een vat had gezeten. Best apart om inderdaad verschil te proeven en te ruiken. Het verschil komt voornamelijk door het verschil in hoogte ligging van de twee verschillende plekken. De druiven van Cafayate liggen veel hoger.

En we doen er gewoon nog één

We houden een korte siësta en vervolgens op naar de laatste proeverij bij bodega Nanni. De wijnen van Nanni zijn de enige biologische uit de streek. Daarnaast gebruikten zij de druif Tannat als eerste als gewone drink wijn ipv desertwijn. Nu zijn er vele na hun gevolgd.. Ook deze wijnen waren weer prima te doen. Maar na de teller van 19 (18 als je de dubbele meerekent) hadden we wel even genoeg wijn gehad in twee dagen.

De route gaat verder

De volgende dag, 14 april is het weer tijd om door te rijden. Er schijnt ons een weer prachtige tocht te wachten, als we de Argentijn uit de wijnbar moeten geloven. Op een servetje had hij alle punten geschreven waarbij we echt even moesten stoppen. En zo rijden we weer op tijd weg, na eerst een kamer uit onze accommodatie wakker gemaakt te hebben omdat onze auto ingebouwd stond. Bart achter het stuur en Michelle met de routeplanner en het servetje met stopplekken in de hand. Gelukkig staan ze ook naast de weg aangegeven en stoppen we allereerst bij een door de natuur gevormde obelisk van gesteente. De volgende stop was een prachtig uitzichtpunt en een andere stop een door de natuur gevormd theater. Natuurlijk is de gehele route weer prachtig richting Salta. Ook hier kijken we weer onze ogen uit. Eenmaal in Salta rijden we door de stad richting het busstation om alvast bustickets te kopen voor vrijdagavond.

De route Salta naar Tilcara

Vanuit daar rijden we door naar het gebied ten noorden van Salta. De route van Salta naar Tilcara gaat over een smalle kronkelweg door en over verschillende bergen. Ook hier komen we weer nauwelijks verkeer tegen en genieten we bijna in ons eentje van de prachtige, groene natuur. We worden gevolgd door vele vlinders en helaas moet Bart er ook wat doodrijden omdat ze midden op het wegdek zaten. Omdat er een airco ontbrak maar het wel erg warm was besloten we de ramen heerlijk open te doen. We waren even vergeten dat er naast mooie vlindertjes ook andere insecten leven. En zo vloog er een grote zwarte tor naar binnen. Na de auto gestopt te hebben was hij nergens meer te vinden en besloten we door te rijden, maar … het tor verhaal wordt over enkele regels vervolgd …

Het tor avontuur

Onderweg kwamen we vele koeien tegen die soms spontaan midden op de weg waren gaan liggen en waardoor oplettendheid noodzakelijk was. We stopten even bij een meer voor een korte break en reden vervolgens door naar Tilcara. De groene natuur veranderde in droge bergen in verschillende vormen, gedaantes en kleuren. En daar was ineens de grote zwarte tor weer.. Naast Michelle, in het deurvak. Gelukkig liep hij op een glad papiertje en kon hij niet zo snel ontsnappen. Met grote dapperheid verfrommelde Michelle het papiertje en opende het raam om het naar buiten te gooien. (Sorry voor de natuurvervuiling, noodsituatie). Maar het bleek voor niets. De tor was er tussenuit gevallen en ineens bij haar voeten. Bart probeerde ondanks de lichtelijke paniek de auto op de weg te houden terwijl we een manier bedachten om het beest weg te krijgen. Uiteindelijk steeg de tor op en vloog het gelukkig zelf door het open raam naar buiten. Pfieuww..

Ohnee politie

Sindsdien zaten we zwetend in de auto met dichte ramen. Verderop werden we nog staande gehouden bij een politie controle. En zo netjes als we zijn pakten we gelijk alle papieren. Maar daar waren de agenten totaal niet geïnteresseerd in. In gebrekkig Engels wilden ze gewoon even een “praatje” maken. Terwijl er achter ons een file vormde, aangezien we gewoon op de rijbaan stonden, vonden die agenten het wel leuk om te weten waar we vandaan kwamen enzovoort. Uiteindelijk mochten we weer doorrijden, maar het was wel een beetje apart.  Na uren te hebben gereden kwamen we eindelijk aan in Tilcara. Een klein droog dorpje. We liepen wat rond op het plein en aten wat. Vervolgens op zoek naar onze slaapplek dat op een berg lag. Een super mooi fijn klein huisje op een terrein van een aardige Argentijnse. Bart wilde in het donker nog even een sigaartje roken, maar werd aangevallen door de spontaan verschenen padden en kikkers. En zo was hij heel snel weer binnen. We trekken de dieren aan..

De zevenkleurige berg in Purmamarca

De volgende dag stond Purmamarca op de planning. Een klein dorpje dat bekend is om de zeven-kleurige berg. We hadden hem al een beetje gezien op de weg van San Pedro de Atacama naar Salta. Maar nu het echte werk! En zo reden we weer in ons eigen wagentje, tor vrij, naar het dorpje. Parkeerde het, zochten een tourist information en waagden ons aan de wandeling. Eerst maar eens de mirador beklimmen waarbij we het beste uitzicht hadden over de berg. Vervolgens zijn we om de berg heen gelopen door de prachtige bergen met de verschillende kleuren. We liepen daarna nog wat door het dorpje en pakten de auto weer.

Verdwaald in Humahuaca

De volgende plek was Humahuaca. Weer een klein dorpje en ook hier zou een mooie berg moeten liggen met nog meer kleuren. Na wat bergen op te zijn gereden, in afgelegen straatjes terecht te zijn gekomen en wat rondjes te hebben gereden konden we het niet vinden en zijn we weer teruggegaan. We moesten tenslotte vanavond de auto weer inleveren in Salta en zo konden we (Bart) rustig rijden.

20160415_141036

Terug in het drukke Salta

Eenmaal weer in het drukke Salta zochten we een supermarkt en kwamen we terecht in een shoppingmall. Haalden wat boodschappen voor de busreis en aten voor de laatste avond in Argentinië bij onze favoriete hamburgerketen; Mostaza. (Lekkerder dan MacDonalds!). De auto inleveren was nog even een klus aangezien de straat van het autobedrijf was afgesloten en zo reden we wat rondjes en hopten Michelle er ergens uit om de verhuurder te gaan halen. Hij reed vervolgens met ons nog wat rondjes door Salta om uiteindelijk op de goede plek te komen. Eind goed al goed. De auto werd goedgekeurd inclusief alle stof en viezigheid en wij namen een taxi naar het station waar we nog een paar uur hebben gehangen voor onze bus vertrok naar de grensplaats naast Bolivia. En wat we daar beleefd hebben horen jullie snel …

Wist je dat …
  • Bart goed oog heeft voor geld. We reden op een zandweg en hij stopte omdat hij wat zag liggen. Dit bleek 10 Argentijnse pesos, omgerekend ongeveer 60-70 cent.
  • We een puppy aangereden hebben zien worden, een heel naar gezicht.
  • We rond Salta in tegenstelling tot de rest van Argentinië en de landen in de omgeving veel dode honden langs de weg zagen liggen.
  • Michelle in Cachi werd nagekeken en geroepen door een Argentijnse man op een fiets en deze doordat hij niet oplette bijna tegen een auto aanreed. Later kwamen we hem nog een keer tegen, dit keer liep Bart ernaast en toen durfde de Argentijnse man niet meer zoveel te zeggen.
  • De mensen in het Noorden van Argentinië er wat minder Europees uit zien dan we tot nu toe gewend zijn? De meeste zijn afstammelingen van inheemse stammen. Zeker in de kleine dorpjes.
  • We heel vaak radiostilte in de auto hebben gehad omdat er geen signaal was.
  • Er in Argentinië nog getankt wordt door de pompbediende
  • We in totaal rond de 1024 kilometer hebben afgelegd met de auto?

1 Comment

  1. Martha J.

    04/05/2016 at 05:07

    Mooi verhaal weer!!

Geef een reactie